Cd-recensies

Wolfert Brederode’s ‘Black Ice’: teer en helaas niet meer

Wie verstilde, diep doordachte muziek wil opgediend krijgen, kan terecht bij pianist Wolfert Brederode. Dat is allang bekend, maar met het uitkomen van zijn nieuwste cd ‘Black Ice’ worden ook de laatste twijfelaars over de streep getrokken. Onderuit zakken, je laven aan intense en intieme klanken, dat is wat dit mooie album je biedt.

400_Wolfers-Brederode-Trio-Black-Ice Wolfert Brederode’s ‘Black Ice’: teer en helaas niet meerBlack Ice bevat twaalf stukken, alle van de hand van Wolfert Brederode, die binnen het uur worden gespeeld. Dat betekent dat ze alle van relatief korte duur zijn, wat waarborgt dat Wolfert Brederode zijn compositorische inzichten breed kan uitspreiden. Daardoor hoor je hoe het vooral de details zijn, die zijn spel zo kenmerken. Waarbij meteen dient te worden vermeld, dat die details evenzeer zijn opgemerkt en uitgewerkt door contrabassist Gulli Gudmundsson en slagwerker Jasper van Hulten. Het zijn prachtige momenten als pianist Brederode een melodie speelt, met daarin bezonken rusten en die rusten even melodieus met een paar geplukte basnoten de melodie voortzetten.

Het slagwerk is er eveneens uitsluitend om het groepsspel te verrijken. Nergens breekt Jasper van Hulten uit, nergens gaat hij vooruit lopen, nergens gaat hij de muziek voortdrijven. Het is allemaal teer, subtiel en rustgevend wat aan de drie instrumenten wordt onlokt. Daarmee past deze muziek perfect in de opvattingen van het Duitse label ECM, dat de laatste jaren weliswaar ook wat onstuimiger muzikale varianten omarmt, maar het over het algemeen toch moet hebben van aansprekende melodieën en harmonieën.

Daarmee kom je dan vanzelf uit op dat ene zwakke punt van deze cd: hij onderscheidt zich nauwelijks van schijven die ECM eerder uitbracht van pianotrio’s. Dat ligt enerzijds uiteraard aan de beperktheid die zo’n bezetting in zich draagt, maar anderzijds ook aan de klemtonen die de uitvoerders leggen op melodie en harmonie. Als je dáár de accenten plaatst en avontuur aan de kant schuift, wordt het ronddraaien in een cirkel waarin velen eerder al terecht zijn gekomen.

Nogal wat musici beschouwen het als een eer om voor ECM te mogen opnemen. Consequentie daarbij is echter, dat hun muziek binnen de kaders van de platenmaatschappij moet passen. Dat roept beperkingen op. Prima als je daar als musicus mee instemt. Maar wat deze zijde van het luisterfront betreft: laat ons weer sidderen, Wolfert.

RINUS VAN DER HEIJDEN

Wolfert Brederode Trio – Black Ice
ECM Records

Wolfert Brederode – piano
Gulli Gudmundsson – contrabas
Jasper van Hulten – slagwerk

www.wolfertbrederode.com

www.ecmrecords.com

 

Vorige bericht

Eric Ineke’s tijdloze hardbop in een eigenwijs sausje

volgende bericht

Nicoline Soeter ‘verpakt’ hersenen in muziektheater