Concertrecensies

Aka Moon: de lokroep van drie muzikale genieën

Aka Moon bestond vorig jaar een kwart eeuw. Bij deze Belgische supermannen vraag je je dan bijna automatisch af, of er in die 25 jaar ooit een concert is geweest dat beneden de maat was. Wie de drie musici meerdere malen heeft gezien, weet dat dit zeker niet het geval is geweest. Dus was ook het concert in Paradox er een om nooit te vergeten, omdat het zich boven zichzelf verhief.

 

Michel-Hatzigeorgiou-Foto-Gemma-van-der-Heyden-JazzNu.com_ Aka Moon: de lokroep van drie muzikale genieën
Michel Hatzigeorgiou

Je zou kunnen stellen dat Aka Moon het aan zijn stand verplicht is elk concert dat het geeft, nóg verder boven het maaiveld uit te steken. Dat dit telkens weer lukt is al een duivelskunstje op zich. Aka Moon zelf begint onbekommerd aan een optreden, legt zichzelf geen enkele dwang of eis op en voilá, daar gaat-ie weer: opnieuw een kunstwerk. Geconstrueerd op het concept dat al vanaf de beginperiode wordt gehanteerd: muziek uit allerlei culturen van over de hele wereld. Daar heeft Aka Moon zich echter geen moment op willen vastpinnen: de drie maken naar eigen zeggen Muziek. De hoofdletter is van ons.

BRUUSK

Dat concept, hoe ziet dat er dan uit? Altijd een intrigerende opbouw van stukken, met soms bruuske, dan weer milde overgangen in tempi, kortstondige improvisaties, melodische zang die ieder van de drie musici aan zijn instrument weet te ontlokken. Of dat nu de altsaxofoon is of het slagwerk maakt niet uit. De basgitaar zingt er zo mogelijk nog eens overheen. Uit volle borst, dat wel! Waardoor de instrumentalisten veel meer solist zijn dan begeleider, terwijl tegelijkertijd in die solistische delen de begeleiding ingenieus zit verstopt. Aka Moon is daardoor een ensemble dat uitsluitend berust op de lokroep van drie muzikale genieën. En dat nergens pronkt met vuige trucjes. Aka Moon is écht, zo echt als het bestaan van deze wereld.

Stéphane-Galland-Foto-Gemma-van-der-Heyden-JazzNu.com_ Aka Moon: de lokroep van drie muzikale genieën
Stéphane Galland

Een ruim 25-jarig bestaan verhindert niet dat Aka Moon met zóveel plezier aan een concert begint alsof het het eerste is. Zo niet meer. Dat was vanaf de eerste noot duidelijk. Met een étude-achtig begin op de altsaxofoon schakelde Fabrizio Cassol de basgitaar van Michel Hatzigeorgiou in de stand ‘actief’, die meteen zijn noten liet verzinken in het saxofoongeluid. In het tweede stuk zette een groovende basgitaar zomaar een melodie weg, een liedje waar de jachtige slagwerker Stéphane Galland bijzonder effectief raad mee wist. Na deze twee stukken was Paradox al volledig plat.

Galland neemt sowieso een bijzondere plaats in binnen Aka Moon. Hij is de belichaming van de onvoorstelbare samenwerking en de daaruit voortvloeiende ineenhechting van de drie. Galland is volledig in zichzelf gekeerd, kijkt nauwelijks of of om naar de anderen, hanteert geen bekende slagwerkpatronen, maar verlaat zich volledig op zijn individualiteit. Dat resulteert in vaak adembenemend spel, waarin geen enkele noot op een andere lijkt en Stéphane Galland zich kan meten met de ‘zware jongens’ uit de Verenigde Staten. Denk daarbij aan Joey Baron, Jeff ‘Tain’ Watts, Jack DeJohnette of Elvin Jones. Galland blijft er kaarsrecht naast staan.

Fabrizio-Cassol-Foto-Gemma-van-der-Heyden-JazzNu.com_ Aka Moon: de lokroep van drie muzikale genieën
Fabrizio Cassol

GLIMMENDE PAREL

Was de eerste set de (hernieuwde) kennismaking met het onmetelijke vakmanschap van Aka Moon, in de tweede werden de tempi opgeschroefd.  Als ware equilibristen racede het trio langs nauwelijks maakbare eigen vindingen, moesten maatsoorten eraan geloven, zo vaak dat je met name de onregelmatige niet meer kon bij houden. Gelukkig kon Aka Moon dit wel en ontpopte ook dit tweede concertdeel zich als een glimmende parel. Voor de drie Belgen gelden nooit de regels voor paniek – als die er al zijn. Aka Moon heeft elke beer die zich op hun weg zou kunnen bevinden, op voorhand jaren geleden al afgeschoten. Waardoor het zich kon ontwikkelen als een van de meest virtuoze ensembles ter wereld. Of het meest virtuoze?

RINUS VAN DER HEIJDEN
Foto’s GEMMA VAN DER HEYDEN

Aka Moon
Paradox Tilburg, 4 mei ’18

Fabrizio Cassol– altsaxofoon
Michel Hatzigeorgiou– basgitaar
Stéphane Galland– slagwerk

Vorig Artikel

Jazz à Liège aanstekelijk en fascinerend van start

Volgend Artikel

Jazz à Liège maakt ruim baan voor Belgische jazzscene

Geen Reactie

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *