Sinds zijn optredens op het North Sea Jazz Festival en in de Londense jazzclub Ronnie Scott’s, gaat zijn naam rond. Deze dag zat, stond, danste en sprong de Frans-Marokkaanse trompettist, componist en producer daoud op de planken in het Bimhuis. Het was dan ook volle bak in Amsterdam, waar een enthousiast publiek instemmend reageerde op zijn funky grooves en dwarse moves.

Zet de wereld naar je hand door vooral jezelf te zijn. Vanuit die gedachte lijkt daoud, - zonder kapitale D., Daoud Bouchekioua is zijn volledige naam – zijn publiek te benaderen. Zonder hokjes en labels, mag je vaststellen dat er een pretentieloos enfant terrible optrad, met muziek die je wel in beweging brengt en vragen oproept.

Vragen die onbeantwoord blijven. Hoewel daoud tussen de nummers door veel praat, in vloeiend Engels – zijn ontwapenende bravoure à la Pippi Langkous, zijn humor droog en gevat – vertelt hij, behalve dat hij gelijktijdig met Louis Navarro werd opgeleid aan het Amsterdamse conservatorium, weinig over zichzelf en zijn muziek. 

Over de achtergrond van Daoud Bouchekioua kom je niet meer aan de weet dan wat er in de rondzingende aankondigingen wordt gemeld. Zijn platenlabel ACT, waar hij afgelopen zomer zijn tweede album ok uitbracht, geeft wel wat feitelijke informatie – waaruit ook blijkt dat gitarist Teis Semey op de plaat is te horen – maar nauwelijks biografische informatie. daoud is dus ook een beetje Banksy, is een vrijblijvende conclusie.