De titel van het nieuwe album van Boelo Klat, No Kings Blues, is geen aanklacht aan het adres van de Oranjes. Het verwijst naar de Amerikaanse beweging die zich keert tegen het autocratische beleid van Donald Trump. Op de nieuwe plaat laat de pianist zich van zijn geëngageerde kant horen, heel anders dan de persoonlijke verhalen die achter zijn vorige, Music, lagen.
 
Toch is er muzikaal niet zo veel anders aan de hand, want Klat is niet iemand die zijn opinies van de daken schreeuwt. Zo gaat de openingstrack, Song of hope, over Oekraïne, en daarin horen we medeleven met het volk daar, en geen aanklacht tegen Poetin. Requiem, waarin de pianist terzijde wordt gestaan door de statige contrabas van Einko Topper, biedt ruimte aan verdriet over oorlogsslachtoffers, zonder sentimenteel te worden. 

Naast deze stukken met een verhaal erachter, biedt No Kings Blues ook ‘pure’ muziek, met hooguit verwijzingen naar zijn muzikale helden. Zo zijn er twee stukken die Abdullah en Ibrahim heten en in hun Afrikaanse grooves verwijzen naar de grote Zuid-Afrikaanse pianist die voorheen onder de naam Dollar Brand opereerde.  En Blues for Monk (my dog) is natuurlijk meer dan een ode aan zijn viervoeter. 

Klat heeft een talent om stukken te schrijven die het heel goed zouden doen als liedje. Het melancholieke The colors of autumn en Evening song zijn er voorbeelden van. En niet voor niets vermeldt het CV van de pianist samenwerkingen met vocalisten zoals Hanneke Kappen en Marcel Kapteijn. Alles met elkaar is No Kings Blues een fijn album geworden, dat vertrouwd aanvoelt en toch ook weer verrast. Het enige puntje van kritiek is dat een uptempo-stuk tussen alle langzame en medium tempo’s voor wat meer pit had kunnen zorgen. 

Bezetting:
Boelo Klat (piano, composities), 
Einko Topper (bas).

Luister HIER naar tracks van het album.