De jazzafdeling van conservatorium Codarts in Rotterdam is een springplank voor talent. Dat werd weer goed duidelijk tijdens het inspirerende podiumdebuut van het Femke Mooren Kwartet in De Fruitvis. In een uitverkochte zaal demonstreerden vier innemende muzikanten hun veelzijdige talent aan een laaiend enthousiast publiek.

De Fruitvis is een prachtig podium dat steeds bekender wordt bij het publiek. De wat sleetse entourage in het etablissement en vooral de losse sfeer, vormen een ideale omgeving voor een ongedwongen contact tussen spelers en publiek. De charme van dit podium is een schoolvoorbeeld van de ideale club. Deze laagdrempelige en stimulerende omgeving is voor jonge musici een plek waar de afstand tussen academie en praktijk moeiteloos wordt overbrugd.

Altsaxofoniste Femke Mooren is een aanwinst voor de jazzscene. Zonder bravoure, vanuit de gezonde ambitie om het beste uit zichzelf te halen, betreedt zij het podium. Ongedwongen deelt zij haar muzikale visie met het publiek. Zij speelt intuïtief en zeer ontspannen. Haar rijke spel valt op door lichtheid, warmte, vloeiende fraseringen en spirit. In haar werk combineert zij rijke melodieën met sterk doorleefde en veelal virtuoze improvisaties.

Het kwam erop neer dat de drie andere bandleden waren verhinderd en werden vervangen door collega-studenten uit het netwerk van Femke Mooren. Ook deze instrumentalisten bleken goed aan haar gewaagd en gaven zich met passie over aan spannende interacties. Met haar melodieuze stijl gaf de Spaanse contrabassiste Eva Serrano Alarcon energiek tegenspel. De Venezolaanse pianist Francisco Rodríguez beschikt over een breed palet. In zijn spel voegde hij zich moeiteloos naar het moment. De Letse drummer Dāvids Eglītis bewoog zeer alert mee en hield de druk behendig op de ketel.

De eerste set begon met De Hoek, het eerste nummer dat Femke Mooren ooit schreef, geïnspireerd door de Zuidhoek in Rotterdam-Zuid, waar ze opgroeide. Een lange straat vol oude Rotterdamse huizen, vertaald in een verhalende uitwerking. Het tweede, nog titelloze stuk, is een coproductie van Mooren (tune) en Rodriguez (arrangement). De samenwerking tussen het viertal liep gesmeerd. “Heb ik een solo?” vroeg Dāvids Eglītis zich hardop af. In het vuur van het spel werd die alsnog behendig ingevoegd.

Oude Baan verwijst naar het adres van de oma van Femke Mooren. De sfeer van dit stuk roept een zoete melancholiek op met de slepende melodie die associaties oproept met Ellingtons In a Sentimental Mood. “Wel een beetje egocentrisch als je emotioneel wordt van je eigen liedje” zegt de saxofoniste nadat de laatste noten klonken. Nellie is een compositie die zij heeft opgedragen aan haar andere oma. Nellie’s altijd opgewekte humeur inspireerde tot een calypso-achtig stuk. De vrolijke melodie doet denken aan de luchtige tv-tunes uit de jaren zeventig. En dat pakt geweldig goed uit. De romige akkoordenreeksen van Rodríguez die hij afwisselt met klaterende watervalletjes, volmaken het beeld. Beide oma’s konden niet meer aanwezig zijn.

Na de pauze werd het concert poëtisch hervat met Keeping in Mind of How I Compose van Francisco Rodríguez. Een ingetogen stuk met een plotwending naar extase. In El lugar correcto (de juiste plaats) trad Eva Serano Alarcon naar voren als zangeres en voorzag zij zichzelf behendig van tegenspel. Ook dit stuk ontwikkelde zich van kalme lyriek naar extatische vergezichten. Every Year Fall Arrives, wanneer het nieuwe academiejaar begint en een nieuwe lichting studenten binnenstroomt, zijn er de mooie herinneringen aan goede vrienden die vertrokken.

Op deze dag werd de single Mora gelanceerd via alle platforms en ook de titel van Femke Moorens debuutalbum dat in maart uitkomt. Alweer wat jaartjes geleden schreef ze dit stuk om zichzelf te hernemen in haar kracht op een moment dat ze twijfelde aan haar kunnen. Deze vreugdevolle compositie waarin kwetsbaarheid hoorbaar plaats maakt voor blakend zelfvertrouwen, maakt nieuwsgierig naar de toekomst van Femke Mooren. Als encore klonk Mis Amores, een nieuw stuk in een progressieve bop-stijl dat daags tevoren werd afgerond.

Femke Mooren is geboren en getogen in Rotterdam. In 2023 won zij met haar kwartet het Prinses Christina Jazz Concours. De jury prees haar aansprekende eigen composities waarin emoties en levensverhalen zijn verweven, de chemie tussen de bandleden, hun dynamische expressie en hun alerte en uitgebalanceerde manier van musiceren. Alle bandleden krijgen de ruimte om te schitteren. Onderling vormen zij een hechte vriendengroep en dat is duidelijk merkbaar in hun samenspel. In 2023 ontving Mooren ook de Women in Jazz Prize.

De altsaxofoniste maakt naam met verschillende projecten, zoals het Nationaal Jeugd Jazz Orkest, de Femke Mooren International Group en binnenkort ook met het New Jazz Orchestra. Op dit moment volgt zij de bacheloropleiding Jazz Saxofoon bij Codarts. In haar composities vindt zij inspiratie bij onder andere de Brian Blade & The Fellowship Band, Immanuel Wilkins en Cannonball Adderley.


FEMKE MOOREN KWARTET

De Fruitvis, Rotterdam, 21 februari 2026

Femke Mooren – altsaxofoon
Francisco Rodríguez – piano
Eva Serrano Alarcon – contrabas
Dāvids Eglītis – drums

Setlist
1 De Hoek (Femke Mooren)*
2 nochtans titelloos (Femke Mooren en Francisco Rodríguez)
3 Botherism (Femke Mooren)*
4 Oude Baan (Femke Mooren)*
5 Nellie (Femke Mooren)*
6 ‘Keeping In Mind Of How I Compose’ (Francisco Rodríguez)
7 El Lugar Correcto (Femke Mooren)*
8 Every Year Fall Arrives
9 Good Bye
10 Mora (Femke Mooren)*
11 ‘Mis Amores’ (Femke Mooren)

* Nummers afkomstig van het debuutalbum ‘Mora’. De release is in maart 2025.

Kijk hier naar een video’s op de site van Femke Mooren

www.femkemooren.com