Het moest Michiel Scheen zijn, maar het werd Aron Raams. Raoul van der Weide, de stokjesdrager van januari, wees Michiel Scheen aan als zijn opvolger. Maar de pianist was niet bereikbaar, zelfs niet na het sturen van diverse apps en telefoontjes. En Raoul van der Weide raadplegen voor een andere kandidaat lukte ook al niet; ook hij was onbereikbaar. Dus contacteerden we gitarist Aron Raams en die wilde maar wat graag. Gitarist, festivalorganisator, bandleider van onder meer Gare du Nord, sessiemuzikant bij onder andere Candy Dulfer, Shirma Rouse en Ellen ten Damme, producer, coach, docent, noem maar op. Een druk baasje derhalve en een geknipte gast voor de JAZZ-tafette. Komt nog bij dat Aron Raams een gemakkelijke prater is, een jazzvogel in hart en nieren en voilà, belééf deze aflevering samen met hem.

Waar ben je op dit moment mee bezig?
Met schrijven en arrangeren voor de nieuwe tour van Gare du Nord. Er klinkt straks een ander geluid door de komst van zangeres Leona Philippo. Er gaan trouwens twee tournees door elkaar lopen, omdat ook de theatertour Legends Remastered van start gaat. Daarmee gaan we door Nederland en Duitsland reizen. Verder geef ik nog twee dagen per week les op Artez Arnhem, bij Codarts Rotterdam ben ik gestopt, omdat ik het te druk heb met spelen. Het evenement Jazz in de Kamer in Leiden is jarenlang georganiseerd door Bart Wirtz en zijn vrouw. Mijn vrouw Eva en ik hebben het vorig jaar overgenomen. Eva doet de subsidieaanvragen, ik de programmering en dan hebben we nog Edwin van Veen die de huiskamers regelt. Voorts programmeer ik al twintig jaar Liever in de KluiZ dan ThuiZ in De Bussel in Oosterhout en ik speel in de Victorie Sunday Sessions in Alkmaar, die Marc Schenk elke maand organiseert.

Welke herinneringen aan je carrière zijn je het dierbaarst?
Ik moest op zeker moment in het kwartet van Jules Deelde invallen voor Cok van Vuren voor een concert op de Parade in Amsterdam. Jules kwam mij ophalen in een zwarte bus. Mijn kinderen speelden op straat toen de bus stopte, Jules op de passagiersstoel het raam open draaide en met een monocle in zijn oog mijn kinderen begroette. Ik heb zulke warme herinneringen aan Deelder, hij pakte mij altijd helemaal in.

Waarom doe je graag wat je doet?
Dit is wie ik ben. Ik voel me zo op mijn gemak met dat ding op mijn schoot of aan mijn schouder. Gitaar spelen is voor mij hetzelfde als praten. Als ik onzeker ben ga ik hakkelen en dat gebeurt op mijn gitaar dan ook.

Wanneer is je passie voor jazz ontstaan?
Ik speel vanaf mijn zesde gitaar. Van mijn vader leerde ik blues en rock-’n-roll spelen. Op zeker moment begon ik met de zoons van Frits Bayens, Joris en Jeroen de fusionband Mr. Groove’s Playground. Toen raakte ik besmet met het jazzvirus en ontdekte dat dit meer dan blues is. Ik was toen zestien jaar.

Van welke ontwikkeling in de jazzgeschiedenis had je onderdeel willen zijn?
De bebop. Alles in mij wil die taal beter beheersen. Ik ken de frases útiles wel en ik begrijp de grammatica maar ik zou het graag net zo willen beheersen als mijn moedertaal, de blues. Ik kan me in de beboptaal verstaanbaar maken zoals voetballers in een buitenlands team dat doen in interviews, of iemand die het als duolingo-taal heeft ingestudeerd. Maar ik zou willen dichten als Charlie Parker of Sonny Stitt. En ik wil ook de periode van Miles Davis’ Bitches Brew vermelden. In die tijd ging het veel meer over energie. Iedereen ging op één akkoord een verhaal vertellen. Dat had ik ook graag willen doen.

Wat is het bizarste dat je ooit mee hebt gemaakt tijdens een concert?
We speelden met Gare du Nord op het Amersfoort Jazz Festival. Toetsenist Ferry Lagendijk ging in een bepaald stuk helemaal los, waarop de standaard van zijn keyboard los schoot. Een bandlid en ik vingen het instrument op en hielden het keyboard vast, terwijl Ferry maar doorspeelde. De tourmanager en ik hebben de standaard nadien gefixt, maar het dak bleef er af gaan.

Waar vind je inspiratie?
Mijn eigen composities zijn alle geïnspireerd op leven en dood en alle geluiden die daartussen zich afspelen. Het gaat dus specifiek over zaken die ik meemaak: bijvoorbeeld de geboorte van mijn kinderen en de dood van familieleden. Van klanken die leven maak ik muziek. Op mijn laatste plaat is de eerste helft vocaal, de rest instrumentaal.

Wat is het spannendste dat je ooit hebt ondernomen?
Een jaar of tien geleden vroeg een gitaarfabrikant of ik zijn gitaren wilde promoten. Ik ben toen voor concerten naar China gevlogen. Omdat ik het land niet kende, was dat heel spannend. Na een concert in een kleine zaal, bracht een chauffeur mij terug naar mijn hotel. Dat was drie uur rijden. De man was straalbezopen. Hij zette na verloop van tijd de wagen midden op de snelweg stil. Mijn dochtertje was net geboren en ik dacht: haar zie ik nooit meer.

Welk muziekstuk of album heeft voor jou een speciale betekenis?
Beyond the Missouri Sky van Charlie Haden en Pat Metheny. Pat is voor mij hier de absolute grootmeester. Tijdens mijn tijd op het Brabants Conservatorium is dit album nooit uit mijn cd-speler geweest en nu nog draai ik het vaak. Uit die plaat is ook een duo met Eric van der Westen ontstaan.

Wat neem je altijd met je mee?
Mijn plectrum zou een te gemakkelijk antwoord zijn. Wel mijn telefoon, waarin het ik gehele oeuvre van Tolkien heb opgeslagen. Ik ben verslaafd aan de wereld die hij oproept.

Welke actualiteit heeft je aandacht?
Alles wat er nu speelt en misgaat in de wereld. Ik snap niet hoe het na eeuwen nog altijd zo slecht kan gaan. Om het wat specifieker te zeggen: ik zit in een soort Trump-fuik, omdat ik getriggerd ben door de onbegrijpelijke stappen die hij zet en dat niemand er een rem op lijkt te zetten; dat niemand zegt: ‘Wegwezen jij’.

Wie is je grote voorbeeld buiten de jazz?
Stevie Ray Vaughan. En van de nog levende musici de Noorse singer-songwriter Jarle Bernhoft. Hij doet fantastische dingen met zijn loop-pedaal en het geluid van zijn gitaar daaronder.

Wat intrigeert je aan je instrument?
Dat mijn gitaar nooit hetzelfde klinkt. Het instrument blijft me verbazen en uitdagen. Er kan zomaar een dag komen dat je denkt: wat klinkt hij raar. En de andere dag klinkt hij dan weer fantastisch. Je kunt er zóveel uithalen. Niet alleen nootjes, maar door bijvoorbeeld aan de snaren te krabben, wordt de gitaar een percussie-instrument. Tegenwoordig wil ik er van alles uithalen zonder middeltjes. Zo van, wat kan de gitaar zelf?

Wat heb je geleerd van je muziek?
Loslaten. Niet alleen je emoties, ook dat je nooit bent uitgeleerd. De dingen die je moet weten neem je op en laat je dan los. Dat leerproces; laat maar komen als het moment er om vraagt!

Wat wilde je vroeger altijd worden?
Striptekenaar en reclame-ontwerper. Als ik niet op het conservatorium was toegelaten, was ik naar vakschool voor creatief talent Sint Lucas in Boxtel gegaan, want daar was ik al aangenomen.

Wanneer ervaar je de vrijheid te falen?
Als ik met mensen speel bij wie ik mij op mijn gemak voel en die ik vertrouw, vind ik het niet erg om te falen. Het is overigens wel moeilijk om op deze vraag een antwoord te geven, want als je dat kunt, dan ben je klaar!

Welke ontwikkeling in de jazz juich je toe?
Het lijkt erop dat het plezier terug is. In filmpjes die ik voorbij zie komen, zit veel meer blend in alle stijlen die aan bod komen. Da is niet alleen genre-, maar ook discipline overstijgend. Het gaat allemaal veel meer doordacht.

Met wie werk je graag samen?
Toevallig werk ik vaak met vaste clubjes. En dan is het fijn dat ik me bij hen op mijn gemak voel. Ik speel graag met eenieder die respect voor de ander heeft.

Welke dromen liggen nog voor je?
Die ene hit (lachend)… Ik zou graag die mooie studio aan huis hebben. Om vrijheid te nemen bij alles wat je doet. Een mooi hutje op de heide, met een studiootje eraan vast…

Aan wie geef je het JAZZ-tafette stokje door?
Aan Eric van der Westen. Hij heeft zelf niet in de gaten hoeveel ik aan hem heb gehad. Op het conservatorium was hij mijn docent Ensemble. Eric vond het leuk dat ik rock’nroll-roots had. Hij vroeg mij in zijn groep Eq@ud en later in zijn Quadrant Extended. Daaruit is mijn eerste groep ontstaan, die in 2008 de plaat Unspoken kon uitbrengen. Eric is een heel harde werker, ook net als ik van de straat. Daar hou ik van.

www.aronraams.nl