Drie jazzmusici zijn Nederland-Jazzland ontvallen: Frank van Merwijk, Appie Alberts en Jan Huydts.

JAN HUYDTS

Hij werd geen arts, wel jazzpianist. Jan Huydts begon in 1958 een jazztrio met contrabassist Arend Nijenhuis en drummer Hans Dolman. Een jaar later al werd zijn naam bekend in het nationale- en internationale jazzcircuit. Hij begeleidde onder andere Jackie McLean en Arthur Taylor en in Nederland werd hij opgenomen in het Herman Schoonderwalt Quartet en The Millers.

Halverwege de jaren zestig verplaatsen zijn werkzaamheden zich naar de wereld van het cabaret toen hij bij Wim Sonneveld en Toon Hermans terecht kwam, waar hij naast de piano ook de contrabas bespeelde. In de jaren zeventig koos hij voor de dan zo populaire jazzrock en hanteerde als een van de eerste vaderlandse jazzmusici elektronica als gereedschap, zoals synthesizers en Fender. In 1980 werd hij docent aan het Hilversumse conservatorium, in 1998 ging hij als adjunct-directeur van de jazzafdeling van het Sweelinck Conservatorium in Amsterdam met pensioen.

Tussen 2015 en 2021 verschenen bij het Nederlands Jazz Archief historische compilaties met bijdragen van Huydts: The Winner (2017) van Herman Schoonderwalt, met onder meer een sessie uit 1965, en Early Blue 1958-1968 (2020) van zangeres Ann Burton.
Jan Huydts overleed op 27 februari. Hij werd 89 jaar.

APPIE ALBERTS

Appie Alberts (79), saxofonist, zanger en frontman van AA & The Doctors is op 21 februari in Amsterdam overleden. Alberts was zowel een geniale en miskende chemicus als musicus. Hij ging zijn eigen gang, werd op zijn eigen condities aan de Rijksuniversiteit Groningen binnen twee jaar doctor in de chemie en verdeelde zijn tijd tussen wetenschap en muziek. Geniaal maar ondoorgrondelijk waren zijn wetenschappelijke artikelen over koude kernfusie, waarin hij nog steeds heilig geloofde, ook toe al lang duidelijk was dat die uitvinding berustte op slecht uitgevoerde experimenten. In de muziek was hij succesvoller. Hij begaf zich in het grensgebied van rock ‘n’ roll, waarin jazz een bescheiden rol speelde, en werkte veel met geestverwant Herman Brood. Hij brak in 1982 even door met zijn plaat Wash mah Brains en bleef populair bij een beperkte groep liefhebbers. Zowel wetenschap als muziek nam hij serieus. Over dat laatste zei hij: “Muziek is zo belangrijk, dat kun je niet overlaten aan muzikanten.”

FRANK VAN MERWIJK

Pianist Frank van Merwijk was een jazzmusicus die absoluut tot het gilde van de vrije improvisatoren behoorde. Vanaf midden jaren '70 was hij actief in diverse impro-ensembles in Nijmegen en daarbuiten. Ook was hij een gekende (kerk)organist.

Met diverse groepen van Bo van de Graaf trad hij op waaronder Het Neptet en I Compani de bekendste waren. Ook was hij bandlid van onder meer Orkest De Volharding en het Theo Loevendie Consort.

Verder werd hij veel gevraagd als begeleider door diverse zangers en zangeressen zoals Quirine Melssen en Marjo Kroese. Hij nam deel in een aantal muziektheaterproducties over onder andere Jan Hanloo en recent nog in projecten van de Nijmeegse componist Theo Hoek.

In het begin van deze eeuw richtte hij samen met muziekjournalist Bas Andriessen Het Muziekenhuis op waar een kruisbestuiving tussen hedendaags gecomponeerde en geïmproviseerde muziek werd gecreëerd. In zijn woonplaats Arnhem organiseerde hij samen met zijn partner Miriam Zegers huisconcerten. Frank van Merwijk overleed op 13 februari. Hij werd 73 jaar.

Met dank aan Bo van de Graaf, Tom Beetz en het Nederlands Jazz Archief.