Trompettist Ruben Drenth is van vele markten thuis. Voor zijn debuutalbum, How To Gather Moss koos hij de muziek van de Rolling Stones als uitgangspunt, en nu is hij te horen op twee kort na elkaar verschenen albums die behoorlijk van muzikale inhoud verschillen.

In de op vinyl uitgebrachte Bonsaika Suite speelt Drenth behalve trompet ook het vintage-orgel Philicorda. Dat levert soms ouderwetse klanken op, maar hij weet er muzikaal zo’n draai aan te geven dat het nergens oubollig wordt. Zelfs niet als hij in A Dance for Aomori de ritmebox aanzet, al tovert het gebruik ervan wel een glimlach op je gezicht. Speelsheid is sowieso een karaktertrek die de muziek van Drenth aantrekkelijk maakt. Samen met bassist Daniël Muskitta, die over een loepzuivere klassieke strijktechniek beschikt, neemt hij ons mee op avontuur door de vertakkingen van de bonsaïboom. De muziek klinkt daarbij soms popachtig (Roots over rock), dan weer klassiek (Shakan) of Latin (Concave cutter).

Bezetting:
Ruben Drenth (trompet, Philicorda, synthesizer. percussie),
Daniël Muskitta (bas).

HIER speelt het duo live een deel uit de Bonsaika Suite.

Ruben Drenth is niet iemand die zich met virtuoos trompetvuurwerk wil bewijzen. De meeste stukken (allemaal van de hand van de trompettist zelf) zijn melodieus en langzaam of medium van tempo. Dat is ook het geval op de cd In Our Solitude, een duo-album met de ervaren pianist Bert van den Brink.

Het duo neemt naast eigen werk een drietal composities van jazzmeesters onder handen: Ellingtons Solitude, Beatrice van Sam Rivers en Tricotism van Oscar Pettiford. Dat laatste stuk, met zijn typische bebopkarakter, is de enige uptempo-track. Dat biedt het tweetal de gelegenheid om vooral op zeggingskracht in te zetten. Zowel de jonge muzikant als de veteraan leggen een goed besef van de jazztraditie aan de dag. In het titelstuk laat Drenth bijvoorbeeld horen dat hij goed naar trompettisten uit de hoogtijdagen van Ellington heeft geluisterd.

Tussen de gecomponeerde stukken door staan ook nog een aantal geïmproviseerde Interludes. Door het grote vormbesef van het duo klinken ze niet alsof er geen enkele noot van op papier heeft gestaan. De korte stukjes zijn elegant en smaakvol. Ze maken van het album een mooi geheel, dat voortdurend in sfeer blijft. Toch had wat meer uptempo-materiaal niet misstaan voor de variatie. Gezien de beperkte lengte (een dik half uur) is dat geen bezwaar, maar bij een langere plaat zou het wel helpen om je als luisteraar op het puntje van je stoel te laten zitten.

Bezetting:
Ruben Drenth (trompet),
Bert van den Brink (piano).