De muzikale kameleon Benjamin Herman heeft zijn vizier dit keer op Tokyo gericht, meer in het bijzonder op de ‘onderbuik’ van de stad. De speedy undergroundscene van deze metropool heeft hem geïnspireerd tot een zeer energiek en gevarieerd album met verschillende Japanse gasten: The Tokyo Sessions.

Bij Japan denk ik zelf in eerste instantie aan een ingetogen, serene en beleefde Oosterse cultuur, maar ik weet dat een wereldstad als Tokyo een merkwaardige, speedy, heftige en zelfs bij tijd en wijle agressieve underground-cultuur kent, met in de muziek onder meer noise-artiesten, freejazz-anarchisten en woeste punkbands. Mijn eerste gedachte bij deze nieuwe muziek van Herman is, dat twee heel verschillende saxofonisten die ik ook volg, hem jaren geleden voorgingen naar Japan: Hans Dulfer en John Zorn. De grootste gemene deler van de ‘Japanse’ muziek van deze drie saxofonisten is de nerveuze ‘speed’ die eruit opklinkt.

Wat dat betreft zet Herman met het openingsnummer Sugli meteen de toon voor het album. Een druk, uptempo ritmepatroon, een groovend basloopje en vervolgens een schril thema op een vervormde sax en je waant je meteen in een drukke wereldstad.’Punky jazzrock’ zou mijn omschrijving zijn. Het tweede nummer, Wasshoi opent nog met een Oosters klinkende trom, vogelgeluiden en een bamboefluit, maar daar is al een nerveus basloopje, slagwerk en een repeterend motief van de blazers en daar hollen we alweer richting de overvolle metro’s. Componist, gitarist en ‘turntablist’ Otomo Yoshilde speelt een hoofdrol in dit nummer. Je komt oren te kort om alle geluiden, ritmes en tegenritmes op te merken, maar dat maakt de muziek heel gelaagd en een fijne ontdekkingsreis.

Met nummer drie, Kazegafuku (Japans voor ‘de wind waait’), is er het eerste rustpunt van het album. Hier klinken de traditionele Japanse instrumenten van Akihito Obama (shakuhachi, een Japanse fluit) en Ko Ishikawa (sho, een Japans mondorgel). Met recht wind die waait, maar wat kleuren die Japanse instrumenten mooi met de dit keer zacht en lyrisch bespeelde sax van Herman. Ook in dit veel rustiger nummer is toch een zekere spanning voelbaar. Mooi hoe Herman de klankkleur en vaak percussieve elementen van de Japanse instrumenten weet in te passen in meer Westers georiënteerde jazzrock thema’s. Dit is echt een mooie nieuwe loot aan de al zo wijds uitgegroeide Benjamin Herman-boom. In Aozora wordt gespeeld met meer Oosterse notenreeksen en melodieën, maar ook met de typisch staccatonoten die zo kenmerkend zijn voor sommige Oosterse snaarinstrumenten en het geluid van bamboe is alom aanwezig.

Het album is opgenomen Studio Dede in Tokyo. Naast Hermans vaste drummer Jimmi Hueting en bassist Thomas Pol, werd een aantal gerenommeerde namen uit de Japanse muziekscène gevraagd om gastrollen te vervullen. Heuting heeft het album ook geproduceerd. De presentatie van The Tokyo Sessions in Nederland wordt begeleid door een korte documentaire, gemaakt door Hermans tweelingbroer, filmmaker en fotograaf Jonathan Herman. De film zal voorafgaand aan concerten worden vertoond in LantarenVenster (3 april 2026, Rotterdam), TivoliVredenburg (6 april 2026, Utrecht) en het Bimhuis (11 april 2026, Amsterdam). Als Jonathan Herman nu ook nog een spannende spionagethriller maakt, heeft hij het muzikale thema voor die film met het swingende nummer Tokyo moon van zijn broer al klaarliggen.

Bezetting:
Benjamin Herman (altsax),
Jimmy Heuting (drums),
Thomas Pol (bas),
Otomo Yoshilde (gitaar),
Tomoaki Baba (tenorsax),
Shinpel Ruike (trompet),
Akihito Obama (shakuhachi),
Ko Ishikawa (sho).

Bekijk HIER de officiële trailer van The Tokyo Sessions.