De Belgische alt- en sopraansaxofonist, fluitist en componist Steve Houben is op 21 maart overleden, twee dagen na zijn 76e verjaardag.

Steve Houbens carrière omspande vijf decennia. Geboren uit een muzikaal gezin bracht familielid Jacques Pelzer hem eind jaren zestig in aanraking met jazz. Met Pelzer richtte hij zijn eerste groep Open Sky Unit op. Na lessen aan het Berklee College of Music in Boston, halverwege de jaren zeventig, meende hij over zoveel jazzkennis te beschikken dat hij de eerste jazzopleiding in België startte, Jazz Seminar aan het Conservatorium van Luik, zijn geboorteplaats. Hij deed dat samen met Henri Pousseur, componist van nieuwe muziek in België.

Meteen daarna zocht hij contact met Amerikaanse jazzmusici, een verbond dat zijn hele muzikale leven overeind bleef. De eerste groep met Amerikanen was Solstice, maar Houben werd vooral bekend door Mauve Traffic met Bill Frisell, Greg Baldolato, Kermit Driscoll, Michel Herr en Vinnie Johnson. Hun samenwerking werd vastgelegd op het album Oh Boy.

In 1982 ging hij met zes jazzmusici en 21 strijkers naar een opnamestudio voor een van zijn opvallendste platen: Steve Houben + Strings. Nadien trad hij in talloze - vaak muzikaal afwijkende groepen - aan. Daarbij bekeerde hij zich vaak tot andere muziek dan alleen jazz: fusion, Hongaarse en Tsjechische muziek, Tunesische, Cubaanse en Braziliaanse stijlen, hij paste er met vooral zijn dwarsfluit naadloos in. Klassieke muziek inspireerde hem als componist.

Steve Houben trad op met vele groten uit de jazz. Chet Baker, Toots Thielemans, Aldo Romano, David Linx, Mike Stern, George Coleman, Paolo Fresu en Joachim Kuhn zijn een willekeurige greep. Hij nam een kleine twintig albums op als bandleider en handenvol andere waarop hij meespeelt.

Steve Houben was naast musicus en componist ook actief op het educatieve vlak. In 2012 werd hij benoemd tot directeur van het Conservatorium van Luik. Ook dook hij op als workshopleider.

Tijdens de Covid-pandemie kwam een einde aan het muzikale leven van Steve Houben. Er werd bij hem de Ziekte van Parkinson geconstateerd. In de nacht van 21 op 22 maart stierf hij in het bijzijn van zijn familie. Zijn zoon Greg, die als trompettist naam heeft gemaakt in de Belgische jazz, maakte het overlijden van zijn vader bekend. Hij illustreerde dat met een dichtregel van Jacques Izoard: ‘Er hangt muziek in de lucht die niet tot rust komt, een stukje hemel dat tussen de vingers is blijven hangen’. Wellicht is daar de muzikale waarde van Steve Houben het best mee geduid.