Typerend is een recensie van dit concert in George Jazzcafé in Arnhem, dat nu – 43 jaar later - eindelijk goed verzorgd en op een net label is uitgebracht. De verslaggever van de Gelderlander begon vrijwel meteen over drugs en de man die ooit 'de James Dean van de jazz' was. Een soort Pavlov-reactie.

Maar dan het klinkende resultaat; dat is van een andere orde. Op die 27ste november 1983 speelde Chet zijn eigen soort bebop; overtuigend, assertief en onvermoeibaar. Soms mist hij even een noot of laat hij om een andere reden een onbedoelde stilte vallen. Dan weet hij zo’n leemte handig in zijn ideeënstroom te verwerken, alsof het zo hoorde. Kortom, niks geen vergane glorie en ijle noten.

In Star eyes blaast hij acht chorussen en aan het eind nog eens drie. Daar zitten wat haperingen tussen, maar die lijken hem er juist toe te zetten om dóór te gaan en het volgende chorus nog beter in te vullen. Ook Walkin’ en Solar krijgen zo’n vertolking, waarin pianist Duke Jordan al even assertief begeleidt – hoekige, gesyncopeerde akkoorden – en bassist Jesper Lundgaard een lopende bas-marathon aflegt.

Alleen de bonus-track, het gezongen September song, past in de mythe zoals scribenten die graag laten voortleven. Deze bonus-track werd enkele dagen eerder opgenomen bij een concert in de New Morning, Parijs. Met deze extra track krijgt de koper van dit album één stuk meer dan te vinden was op de cd die werd geleverd met het boek 'George Jazzcafé/Een Arnhemse Legende' (2024) van Peter Bierhaus en Kees de Bruijn.

Dit brengt ons bij de geschiedenis van dit concert op de plaat. Delen van het informeel opgenomen optreden verschenen op bootleg-labels: eerst op elpee, later op cd. Ze klonken metalig, wat amateuristisch. De piano was niet honderd procent zuiver.

Daarna kregen we de cd die met het boek over de club in Arnhem werd geleverd, en nu is er – met bijna dezelfde vormgeving – een los album met dus een extra track. Marius Beets wordt gemeld onder het kopje ‘Mastering’ en inderdaad is de klank warmer, meer als een professionele studio-opname. De toonhoogte is nog altijd te hoog: Star eyes staat bijna in E, wat Es zal zijn geweest. Maar dat stoort alleen mensen met een absoluut gehoor.

Bezetting:
Chet Baker (trompet, zang),
Duke Jordan (piano),
Jesper Lundgaard (bas).