De eerste drie composities op The Stoic Suite hebben Latijnse titels. Amor Fati, Tempus Fugit en Momento Mori – tophits uit het boekje met handige en toch deftige slogans. Alleen: pianist Bud Powell maakte toch ooit (in 1949) een jazzklassieker met de naam Tempus Fugit? Weliswaar aanvankelijk gespeld als Tempus Fugue-It, maar toch. De uitvoering van Bud Powell viel op door het ongelooflijk spectaculaire tempo, de tijd vliegt immers, maar de gerenommeerde Braziliaanse componist/pianist Beto Paciello kiest voor het tegendeel: slow medium. Het thema heeft trouwens niets van doen met de oude bebopklassieker; alle zeven delen van deze Stoic Suite komen van Paciello’s hand.

Dit album maakt weer deel uit van een trilogie waarin de componist zijn muzikale kijk op jazz in de 21ste eeuw neerlegt. Na die eerste drie Latijnse titels komen nog vier stukken, alle met overzichtelijke Engelse namen. Zoals Eternal love (voor zijn vader), Sunset skies en Nostalgia (voor zijn moeder).

Voor dit derde deel van een drieluik toog Paciello in juni 2023 naar een studio in Mount Vernon en trof daar enkele keien uit de hedendaagse jazz: tenorsaxofonist-fluitist John Ellis, bassist John Patitucci en drummer Eric Harland. Uit zijn eigen stal kwamen percussionist Rogerio Baccato en Anne Boccato (stem). De muziek is diep geconstrueerd, soms behoorlijk complex, waarbij het goed is de achtergrond te weten: zijn vader en moeder overleden tijdens de pandemie en zijn vrouw zat daarna vast in de V.S. In dergelijke situaties is een stoïcijnse levenshouding inderdaad heel nuttig.

Bezetting:
Beto Paciello (piano, composities),
John Ellis (tenorsax, fluit, basklarinet),
John Patitucci (bas),
Eric Harland (drums),
Rogerio Boccato (perc, medeprod.),
Anne Boccato (stem).

Bekijk en beluister het album HIER.