Jazz Middelheim trok dit jaar 11.000 bezoekers. Een recordaantal. Dat is goed nieuws voor jazzliefhebbers én een compliment voor het driedaagse festival, dat sinds 2025 door een nieuwe organisator wordt voortgezet. In het lommerrijke Park Den Brandt, waar de temperatuur dagelijks opliep tot 30 graden, was het zeer goed toeven. De ontspannen interactie tussen muzikanten en publiek was medebepalend voor de intieme sfeer tijdens de concerten.

Het attractieve programma omvatte tweeëntwintig concerten en gaf een mooi beeld van de ontwikkelingen in een breed scala van genres. ‘Nieuwkomer’ Flea trok veel aandacht, en Cécile McLorin Salvant, Fred Hersch, Chris Potter en Billy Cobham vormden een klasse apart. Daarnaast waren er opvallende nieuwkomers zoals Jasmine Myra, Ola Tunji en Cassie Kinoshi’s seed. The Buena Vista Orchestra voegde een memorabel slotakkoord toe.

Stadsfestival Jazz Middelheim bestaat sinds 1969. Sinds 2025 is de organisatie in handen van Paradise City Festival en Brosella Festival. Festivalorganisator Gilles De Decker: “Jazz Middelheim staat er opnieuw helemaal. De combinatie van een programma vol internationaal en lokaal talent en een publiek dat kwam om echt te luisteren en te ontdekken; daar willen we voor staan. Warme reacties, een uitverkochte zaterdag, bevestigen dat er een breed publiek is voor wat wij willen maken: een festival voor alle generaties. Dat voelde je dit weekend in elk hoekje van het park.”

Zaterdag 23 mei

Middelheim gaat van start met de Antwerpse tromboniste Nabou Claerhout. In haar kwartet NABOU onderzoekt zij de mogelijkheden om haar instrument te vertalen in progressieve stukken, meest lyrische en herleidbaar tot grooves en funk in de basis. Zij combineert melodische arrangementen en elektronica, en zet dat voort in improvisatie. Filmische impressies worden omlijst met ruimtelijke effecten. Light blue shawl (for Stijn) is een meditatie geschreven voor de overleden vriend die herinneringen bovenbracht aan de jeugdbeweging, waar die sjaaltjes werden gedragen. Het volgende stuk sluit mooi aan qua sfeer, maar wordt stevig onder spanning gezet.

Trui Amerlinck bespeelt de contrabas met ritmische patronen die je verwacht te horen op een basgitaar. Dat werkt goed uit. Gitarist Gijs Idema zet daar bedachtzaam spel tegenover, terwijl drummer Daniel Jonkers de muziek blijft voortstuwen.

Unfinished Business ontstond in de wandelgangen van het Antwerpse Conservatorium, waar vijf muzikanten elkaar ontmoetten. Zij bewegen zich tussen hard bop, rock, funk en fusion. De groep speelt melodische muziek die klinkt als een goed uitgebalanceerde retrosound met dansbare vibes, aangevuld met frisse ideeën. Deze vaardige entrepreneurs werken vanuit een breed palet, dat ambitieus wordt omgezet in een meer eigentijdse stijl, die losjes klinkt maar strak wordt geregisseerd. Een sterke basis. Nog wat meer eigen smoel zal de herkenbaarheid van de band ten goede komen.

In zijn solo-optreden overweldigt de Zuid-Afrikaanse pianist Nduduzo Makhathini zijn publiek met een intiem samenzijn. Dit is zijn laatste concert na twee maanden touren. Zijn spel roept onverwacht een associatie op met Fred Hersch (die de volgende dag zal spelen) over de magie van muziek als een transcendente waarde. Beide pianisten zijn in staat om hun instrument te laten zingen, waarbij ze spelen op gevoel of worden gestuurd door een kracht die van buiten henzelf lijkt te komen. Vergroeid zijn met muziek, is veel meer dan natuurlijk talent. Muzikale spiritualiteit is een bijzondere vorm van levenskunst. Makhathini is een groot pianist, die zijn spel verrijkt met zang en verhalen, en zijn concert weet om te zetten in een hartverwarmende ervaring.

Vorig jaar speelde Annahstasia ook op het festival, toen het koud was en regende, maar de warmte die ze in haar stem legt past veel beter bij de zomerzon. Zij is een singer-songwriter zonder hokje. Haar vrije geest stuurt haar muziek, die wortelt in folk, Americana, jazz en soul. Ze beschikt over een uitzonderlijke timing en legt de beweging stil als dat past in de opbouw van haar spanningsbogen. Ook haar gitaarspel is een klasse apart. Deze vrouw is een klein wonder en groots in het zingen van betoverende ballads. Zij kan haar soms wat hese of schorre, maar altijd zinderende zangstem, plotseling laten overslaan in een hemelse zuiverheid. Vergeet alles dat bekend is en ontdek deze rasartieste.

Over sterrenstatus van Cecile McLorin Salvant bestaat geen twijfel, maar als Middelheim-gastvrouw Lies Steppe haar aankondigt, citeert ze Wynton Marsalis, die ons er op wees dat het talent van deze zangeres generaties overstijgt. Met manlief Sullivan Fortner achter de piano en de microfoon, ontstaat magie wanneer ze een duet zingen. Bij de inzet van Ne me quitte pas wordt het publiek doodstil. Het chanson van Jacques Brel ondergaat een transformatie die met passie wordt omhelsd. Bij de inzet van Ain't Got No, I Got Life, een hit van Nina Simone, afkomstig uit de musical Hair, blijft de spanning intact. Fortner begeleidt briljant, en brengt de liedkunst van Frans Schubert naar onze tijd. Daarna worden risico’s niet vermeden en volgt heftige avant-garde. McLorin Salvant kruipt zelf achter de toetsen en verbaast met een ‘atypisch lied’, dat neigt naar iets tussen disco en dance. Haar nieuwgierigheid houdt ons scherp.

Jammerlijk wordt het concert van de getalenteerde en supervirtuoze Senegalese bassist Alune Wade een beetje voorbijgelopen, omdat het publiek op tijd bij het concert van Flea wil zijn. Wade speelt werk van zijn album New African Orleans (2025). Daarop onderzoekt hij de relatie tussen West-Afrikaanse ritmes, Afrobeat en juju uit Lagos, en de brassbandtraditie van New Orleans, waarmee hij balanceert tussen West-Afrika en Afro-Amerikaanse jazz. Hoewel zijn spel sterk doet denken aan Marcus Miller, heeft zijn luisterrijke muziek een geheel eigen kleur en multiculturele identiteit.

Het slotconcert van de zaterdag was gereserveerd voor een sideman van de jazz.

Het optreden van Flea & The Honora Band was opmerkelijk. Bassist en trompettist Michael Peter Balzary, bekend onder de artiestennaam Flea, is de bassist van de Red Hot Chili Peppers (die staan voor een rauwe mix van funk, rap, punk en rock). Hij presenteert zijn debuut-soloalbum Honora, en staat hier voor het eerst in zijn carrière op een jazzfestival. Een jongensdroom die uitkomt, want Flea groeide op met jazzmuziek en speelde trompet in zijn jeugd. Zijn roem opent deuren en zijn verhaal is goed. In zijn nieuwe rol heeft zijn beweeglijkheid plaatsgemaakt voor beschouwing en meditatie. Het concert begint met een leeg podium terwijl Imagine van John Lennon door de speakers klinkt, dat luid wordt meegezongen. Lennons statement wordt nieuw leven ingeblazen en dat is de opzet van Flea: muziek inzetten voor bewustwording en connecties tussen mensen. Die missie lijkt goed te slagen. Het jazzpubliek staat open voor zijn boodschap. Op bas toont hij zijn bravoure, maar in zijn trompetspel toont hij zich kwetsbaar. Zijn esoterische jazz getuigt van een poëtisch karakter.

Zondag 24 mei

De tweede festivaldag gaat energiek van start met de van oorsprong Zuid-Afrikaanse zangeres Tutu Puoane, die nu al jaren in Antwerpen woont. Ze zingt repertoire van Wrapped in rhythm dat ze schreef op poëzie van Lebo Mashile. De liedjes vormen een basis voor betrokkenheid en bewegen zich tussen intieme en orkestrale sferen. Love is elastic van Sharif Simmons is een prachtig lied met een twist. Tegenwoordig woont hij in Amsterdam vertelt ze, want veel artiesten hebben de VS verlaten. Find the path is een lied met de kracht van een spiritual, geschreven door bassist Clemens van der Feen, die zichzelf hier presenteert als getalenteerd zanger. Met zijn verrassend hoge stemgeluid zingt hij een fraai duet met Tutu Puoane. In een stuk over haar Afrikaanse identiteit speelt gitarist Tim Finoulst een solo die niet meer wordt geëvenaard op deze dag.

Veelbelovend talent komt aanbod in het concert van BXL X LDN Interplay III, een intercultureel ensemble samengesteld uit jonge muzikanten uit Brussel en Londen, die met elkaar optrekken in een uitwisselingsproject. Zij combineren lyrische stukken en stuwende grooves, en laten dat horen in een stevig, progressief en bovenal volwassen geluid. In hun spontaniteit tonen deze musici lef en maken een onbevangen indruk, in smaakvol georkestreerde arrangementen, sterke solo’s en boeiende improvisaties. Erg leuk om naar dit energieke gezelschap te kijken.

Opzienbarend is het ingetogen optreden van de Britse saxofoniste en componiste Jasmine Myra, die werk presenteert van haar tweede album Where lights settles, dat een week eerder verscheen. Zij werpt een persoonlijke blik op het leven. Zaken rond volwassenwording verwoordt zij genuanceerd en klinken door in haar verhalende composities. Ze werd geïnspireerd door Some rain must fall, een gedicht van een negentiende-eeuwse monnik. Zijn verhaal klinkt terug in de melodie. Deze mooi doordachte muziek wordt uitgevoerd door een jazzensemble dat een krachtige artistieke eenheid vormt en uitblinkt in samenspel.

Onnavolgbaar is het concert van de Braziliaanse zanger en componist Marcos Valle (1944). Er kleeft eeuwige jeugd aan hem, want hij oogt nog steeds als een jonge god die de muziek levensvreugde inblaast. Zijn naam staat hier misschien wat minder strak op het netvlies, maar zijn liedjes en de overtuigende manier waarop hij die uitvoert, bewijzen zijn klasse. De energie waarmee hij zingt en piano speelt spreken tot de verbeelding van het uitzinnige publiek. Iedereen danst mee op zijn zwoele ritmes. Valle wordt begeleid door een ijzersterke band en Patricia Alvi, zijn vrouw, neemt de achtergrondzang voor haar rekening. Zonniger kan de dag niet worden.

In aankondigingen en besprekingen blijft zijn gezondheid een terugkerend issue, maar gelukkig gaat het goed met pianist en componist Fred Hersch. Muzikaal verkeert hij in topconditie en het blijft een mirakel om hem te zien optreden. Al in de eerste maten die hij speelt, tovert hij prachtige akkoorden uit de piano. Zijn spel ontroert en komt direct uit zijn hart. Ook benadrukt hij waar zijn pianistiek voor staat: navolging en ontwikkeling van de lange traditie rond de jazzpiano. Hersch speelt werk van zijn vorig jaar bij ECM verschenen album The surrounding green, zoals Law Years van Ornette Coleman en zijn eigen compositie Anticipation, waarin hij met zijn linkerhand een gepuncteerd Latin ritme speelt en rechts een vloeiende melodie. Er is nog ruimte voor een korte toegift en Hersch geeft zijn publiek een boodschap mee: “We weten dat het een puinhoop is in de wereld, Amerika is een puinhoop, overal is het een puinhoop, en daarom speel ik Somewhere van Leonard Bernstein, het meest hoopvolle liedje dat ooit is geschreven.”

Wederopstanding van goede smaak en erkenning is wat de Zuid-Londense band Cymande ten deel viel. Begin jaren zeventig braken ze door maar het groot succes bleef uit in Europa, dus hielden ze er maar weer mee op. Hun albums uit 1972, 1973 en 1974 zijn herontdekt en werden veelvuldig gesampled. De band is nieuw leven ingeblazen en terug met het album Renascence. Op Middelheim krijgen ze veel waardering van het publiek, dat danst op hun funky grooves en Caraïbische ritmes. De verleidelijke stem van leadzanger Raymond Simpson, ondersteund door achtergrondzang, kleurrijke brass en een stevige ritmesectie inclusief Fender-piano en Hammond-orgel, maken de band onweerstaanbaar.

Altsaxofonist, componist en alleskunner Immanuel Wilkins groeide op in Philadelphia en trok in 2015 voor zijn muziekstudie naar New York en stond al jong op de grote podia. Hij overdonderde de jazzscene en lijkt in de kern nog steeds op de goedmoedige enfant terrible die hij was. Onlangs nam hij drie delen Live at the Village Vanguard op voor Blue Note. Hij begint zijn concert zeer krachtig met Blues blood, het titelstuk van zijn gelijknamige album uit 2024. In zijn muziek is nu veel meer ruimte voor nuance, sfeer en beschouwing. Zijn extatische spel, waar hij zoveel elektronica en ruimtelijke effecten aan toevoegt tot er een verzadigde geluidsmuur ontstaat, heeft gedeeltelijk plaatsgemaakt voor intimiteit en poëzie. Er valt heel veel te ontdekken en te genieten in zijn muziek, die dicht bij gospel blijft en sterk is gebaseerd op de vele persoonlijke verhalen achter de jazz.

Maandag 25 mei

De derde en heetste dag Jazz Middelheim begint met een concert van saxofoniste Ornella Noulet en haar Brusselse kwartet Ola Tunji. Het viertal kleurt royaal buiten de lijntjes en zorgt voor een intense beleving met explosief samenspel in collectieve improvisaties. Ze grijpen terug naar de baanbrekende muziek van John Coltrane en de ritmes en spiritualiteit van percussionist Babatunde Olatunji, naar wie de groep is vernoemd. Het is een inspirerende kennismaking met de muziek van Ola Tunji, die de indruk wekt dat zij rechtstreeks in de leer zijn geweest bij hun inspirators. Deze muziek ademt binnen gelaagde structuren en is hopelijk een voorbode van een verdere herwaardering en ontwikkeling van muziek die vaak wordt genegeerd, maar bij de jongste generatie springlevend blijkt te zijn.

Het al stevig opgewarmde publiek maakt kennis met Cassie Kinoshi’s seed, een elfkoppig collectief onder leiding van componiste en altsaxofoniste Cassie Kinoshi. Deze groep, in 2016 ontstaan in de Londense jazzscene, is een ontmoetingsplaats voor muzikanten met uiteenlopende achtergronden. Ze spelen nieuwe, nog niet uitgebrachte stukken. Hun muziek wordt gevoed met invloeden uit jazz en andere muzikale tradities en beweegt zich tussen compositie en improvisatie. De groep zet een gelaagd en volop symfonisch klankbeeld neer dat qua orkestratie beweegt tussen bigband en orkest. Ritme en kleur spelen een belangrijke rol. Geraffineerde arrangementen vormen een fluïde klankbeeld met veel variatie in melodie en ritmisch timbre. Deze jonge jazzmuzikanten verkennen hun grenzen en zoeken nieuwe vormen van groepsdynamiek.

Saxofonist, basklarinettist en componist Chris Potter treedt aan met bassist Matt Brewer en drummer Kendrick Scott, met wie hij een nieuw trio formeerde en nu een Europese tour maakt. Ze beginnen met een stuk van het zeer recent verschenen album Alive with ghosts today, gevolgd door nieuw materiaal dat later dit jaar wordt opgenomen. Zoals bekend schrijft Potter veelal lyrische composities waarin ritme een belangrijk aandeel heeft. Ook vandaag schittert hij in langgerekte improvisaties waarin hij zijn eigen materiaal onderwerpt aan artistieke krachtmetingen en doorwrocht met fills en riffs die spontaan ontstaan. Ook is er altijd ruimte voor wat knetterende swing en blues in zijn spel. Deze mannen bewijzen zich in een onweerstaanbare triobezetting.

The Herbalisher is een jazz-hip-hop-band die midden jaren negentig in Londen ontstond als een sample-project van DJ Ollie Teeba en gitarist/bassist Jake Wherry. In hun werk combineerden ze hiphopbeats met funk, jazz en oude soundtracks. Een filmische sfeer en diepe breakbeats werden hun handelsmerk. Rond hun tweede album werd een liveband geformeerd, met toevoeging van blazers, ritmesectie en turntables, die samen een dynamisch geheel vormden. Op Jazz Middelheim beweegt hun muziek op het snijvlak van jazz en hiphop, en danst het publiek graag mee – in de blakende zon.

De uit Chicago afkomstige saxofonist en componist Isaiah Collier zorgde in 2023 voor euforie toen hij zich als 24-jarige met bravoure èn inzicht richtte op het repertoire van John Coltrane – een van de grootste jazziconen aller tijden. Hij maakte indruk en het publiek viel voor zijn gretigheid en de vasthoudendheid waarmee hij zich gaf. Het was dan ook wel sensationeel om de gedrevenheid van Coltrane te zien herleven bij deze jonge hond. In zijn project Collier Plays Coltrane brengt hij samen met zijn band The Chosen Few een eerbetoon aan zijn held, dat aansluit bij zijn album Cosmic Transitions uit 2021, dat op de verjaardag van Coltrane werd opgenomen in de legendarische Rudy Van Gelder Studio, met hetzelfde analoge materiaal als bij A Love Supreme. De bravoure van Collier is nog intact. Isaiah Collier vraagt zijn publiek om incasseringsvermogen, en dat krijgt er een unieke ervaring voor terug. Wie zich goed verdiept in de historische context van John Coltrane zal beseffen dat hij meer is dan een naam en dat zijn naam een mijlpaal was die stand heeft gehouden.

Tubaspeler (of tubaïst/tubist/koperblazer) Theon Cross zat in Sons of Kemet en is actief binnen verschillende scènes. Hij is een buitenbeentje in de jazz en een fenomenaal bespeler van de tuba die hij bespeelt als een melodie-instrument. Hij ontwikkelde een speelstijl waarin adem, ritme en klank samen een entiteit vormen. In zijn muziek beweegt hij tussen jazz, reggae, grime en Afro-Caribische stijlen. In zijn handen is de tuba een breed inzetbaar blaasinstrument. Zijn buitengewone technische vaardigheid en zijn kracht stellen hem in staat om de tuba te laten zingen en swingen. Het toonbereik en de kracht van zijn geluid zijn indrukwekkend. Zijn muziek is leuk en interessant, maar zou gediend zijn met meer klankcontrast.

Velen kijken uit naar het concert van Billy Cobham (1944). De concertzaal(tent) is maximaal gevuld met vele jazzrock-supporters en nieuwsgierigen, die de legendarische Panamees-Amerikaanse drummer, centraal geposteerd achter een kingsize drumkit, willen begroeten. Met een ijzersterk ensemble speelt Cobham zijn project Time Machine, waarin hij een verbinding maakt tussen nieuw repertoire en zijn iconische albums Spectrum uit 1973 en Total Eclipse uit 1974. Het wordt een daverend feest. Strakke ritmes, virtuositeit en melodische helderheid, vormen nog steeds de harde kern van zijn spel en muziek. Live heeft Cobham alles goed onder controle: hij is snel en ziet alert toe op de inzet van overgangen en solo’s. Zijn muziek werkt als een rode lap op een stier: hoog tijd om thuis het vinyl weer eens uit de kast te trekken.

Na Cobham is er nog het slotconcert van The Buena Vista Orchestra. Het legendarische en wereldberoemde gezelschap, het belangrijkste repertoire-ensemble voor Cubaanse muziek ter wereld, sluit het festival maandagavond af met een meeslepende set die het publiek massaal naar de Birdland-tent trekt. Op deze ‘salsamuziek’ wordt gedanst tot het schallende slotakkoord klinkt.

Tot nu toe hebben The Buena Vista Orchestra en verwante projecten wereldwijd miljoenen tickets en platen verkocht en waren zij onderwerp van documentaires en producties. Door deze successen krijgen nieuwe generaties muzikanten kansen om dit rijke muzikale erfgoed levend te houden.

Tijdens Jazz Middelheim waren er ook Follie Sessions. Kleinschalige concerten van telkens twintig minuten, gespeeld voor een beperkt publiek in een intieme setting, dus zonder afstand tussen muzikant en luisteraar. Vrij toegankelijke concerten en andersoortige culturele manifestaties vinden gedurende de zomermaanden plaats in het prachtig gerestaureerd huisje – ook bekend als het Peperkoeken Huisje – in Park Den Brandt, Acacialaan 20, 2020 Antwerpen. Follie.org / info@follie.org

Jazz Middelheim, Park Den Brandt Antwerpen, 23-25 mei 2026

NABOU

Nabou Claerhout trombone
Gijs Idema el. gitaar
Trui Amerlinck contrabas
Daniel Jonkers drums

Unfinished Business Birdland

Seba Colson trompet
Jeroen Reggers gitaar
Samuel Cooremans toetsen
Jef Manderveld bas
Simon Van Brandt drums

Nduduzo Makhathini

Nduduzo Makhathini piano en zang

Aanahstasia

Aanahstasia zang en gitaar

Cécile McLorin Salvant

Cécile McLorin Salvant zang en toetsen
Sullivan Fortner piano
Yasushi Nakamura contrabas
Kyle Poole drums

Alune Wade

Alune Wade leider, basgitaar en zang
Harry Ahonlonsou tenor- en sopraansaxofoon
Victor Ademofe trompet
Matt Breuer trombone
Kirk Joseph sousafoon
Cédric Duchemann piano en toetsen
Alain Gourique drums
Olaore Muyiwa Ayandeji – Talking drum

Flea and the Honora Band

Flea trompet en basgitaar
Josh Johnson leider, saxofoon en toetsen
Jeff Parker gitaar
Anna Butterss bas
Deantoni Parks drums

Tutu Puoana

Tutu Puoana zang
Ewout Pierreux piano
Tim Finoulst gitaar en pedal steel
Clemens van der Feen contrabas
Dré Pallemaerts drums

BXL X LDN Interplay III

Alice Sinephro bas en zang (Brussel)
Lorenzo Ola Kobina piano en toetsen (Brussel)
Simon Mouctar de Rover drums (Brussel)
Christ-Stéphane Boizi trombone (Londen)
Shanise Hall trompet (Londen)
Donovan Haffner altsaxofoon (Londen)

Jasmine Myra

Jasmine Myra altsaxofoon en fluit
Ben Haskins gitaar
Jasper Green toetsen en piano
Sam Quintana bas en contrabas
Greg Burns percussie
George Hall drums

Marcos Valle

Marcos Valle zang en toetsen
Patrícia Alvíssara achtergrondzang en percussie
Marcelo Martins saxofoon en fluit
Jesse Sadoc trompet
Kiko Continentino toetsen
Alex Malheiros basgitaar
Renato "Massa" Calmon drums

Fred Hersch trio

Fred Hersch piano
Drew Gress contrabas
Peter Erskine drums

Cymande

Ray Simpson zang en percussie
Toni Kofi saxofoon
Denys Baptiste saxofoon
Kevin Davy trompet
Patrick Patterson gitaar en zang
Steve Scipio basgitaar en zang
Donald Gamble percussie
Adrian Reid keyboards
Richard Bailey drums

Immanuel Wilkins

Immanuel Wilkins altsaxofoon
Micah Thomas piano
Ryoma Takenaga contrabas
Kweku Sumbry drums

Ola Tunji

Ornella Noulet leider, saxofoons en percussie
Julien Plateau piano
Anthony Jouravsky contrabas
Egon Wolfson drums en percussie
Cassie Kinoshi’s seed.
Cassie Kinoshi altsaxofoon
Lauren Breen tenorsaxofoon
Jack Banjo Courtney trompet
Joseph Oti-Akenteng trompet
Joe Bristow trombone
Anna Carter tuba
Shirley Tetteh gitaar
Deschanel Gordon piano en toetsen
Rio Kai bas

Chris Potter Trio

Chris Potter tenorsaxofoon en basklarinet
Matt Brewer bassist
Kendrick Scott drums

The Herbalisher Band

James Morton altsaxofoon
Andrew Ross tenor- en baritonsaxofoon, dwarsfluit
Ralph Lamb trompet en bugel
Conor Cotterill bas
Oliver Parfitt keyboards
Patrick Dawes percussie
Micah Moody drums
Ollie Teeba leider, draaitafels
Collier Plays Coltrane
Isaiah Collier tenor- en sopraansaxofoon
Davis Whitfield piano
Conway Campbell contrabas
Tim Regis drums
Theon Cross
James Akers tenorsaxofoon
Theon Cross leider, tuba
Nikolaos Ziarkas guitar
Nate Ricketts drums

Billy Cobham’s Time Machine

Bjorn Arko tenorsaxofoon en EVI
Antonio Baldino trompet
Andrea Andreoli trombone
Rocco Zifarelli gitaar
Victor Cisternas bas
Gary Husband toetsen

The Buena Vista Orchestra

Rolando Morejón Reyes leider, viool
"Betún" Luis Mariano Valiente Marín zang en percussie
Barbara Zamora Vargas zang
Julio Rodriguez Delet zang
Antonio Perigo trompet
Yosmel Garcerán trombone
Barbarito Torres laúd (traditionele Cubaanse luit)
Helder Rojas piano
Fabían Garcia contrabas
Pepe Espinosa percussie
Miguel Valdés percussie