O jee; hebben de leden van dit baldadige trio een vooruitziende blik? Een van de elf stukken op dit boeiende album is namelijk van pianist (en soms ook querulant) Abdullah Ibrahim oftewel Dollar Brand, die op 15 juni jongstleden overleed. Toen het trio op 27 juni 2025 zijn Maraba Blue in de Haarlemse Pletterij speelde was er waarschijnlijk nog niet veel aan de hand met de (oorspronkelijk) Zuid-Afrikaanse activist. De andere jazzgrootheden waar men stukken van leende zijn ook lang geleden buitenaards gegaan: Herbie Nichols, Duke Ellington, Thelonious Monk en Horace Silver. En ook Misha Mengelberg (twee stukken!) en Sean Bergin zullen dankbaar naar beneden hebben gekeken toen het trio De lachende dwerg en Monkey Woman ter hand nam. Van Duke Ellington speelde men alleen Creole Love Call, maar toch hoor je in de stukken van Guus Janssen zelf (Scharrel en Telgang) de geest van Edward G. ook doorklinken. Net als die van Monk in Wildflower, dat toch van Herbie Nichols is. Ach, uiteindelijk vloeit alles tezamen, zei de experimentele dichter Vinkenoog al eens. Eigenlijk geldt dat ook voor het Mengelbergs slotstuk Een beetje zenuwachtig: alle eigenschappen van de identiteit van het trio zijn daarin terug te vinden. Inclusief de haast verplichte ontregeling, allicht. 

Bezetting:
Guus Janssen - piano
Bert van Erk - bas
Wim Janssen - drums (en artwork)

Bekijk het volledige optreden HIER.