Bassisten die een band leiden en daarvoor componeren, worden al snel vergeleken met Charles Mingus. En inderdaad: in The New York Times werd de muziek van Ben Wolfe getypeerd als ‘Mingus and Miles Davis meet Bartok and Bernhard Herrmann’. Zijn publicist heeft dat meteen op zijn homepage gezet. Dat is enerzijds terecht, want Benjamin Jonah Wolfe (63) - we kennen hem van de bands rond Wynton Marsalis uit de jaren ’90 - componeert voor allerlei ensembles en treedt ook op als bandleider; in ieder geval op dit album. Maar bij Mingus denk ik aan vingervlug, soms ongedurig basspel, waarbij de solo’s doorspekt zijn met de blues.
Zo flamboyant is Wolfe allerminst. Hij speelt diepe, nog net geen lompe noten op zijn dikke darmsnaren. Met metalen snaren, dicht op de toets, had hij waarschijnlijk virtuoos kunnen uitpakken. Maar hij hoeft niet zo nodig. Hij lijkt te zijn geboren voor de solide lopende bas en hoeft niet voortdurend te soleren. Daarbij horen wat hem betreft drummers die al even functioneel begeleiden. Géén uitsloverij alstublieft. Slagwerker Aaron Kimmel zit strak in het tempo en speelt al net zulke strakke solo’s, waarbij Max Roach om de hoek komt kijken.
Over deze sobere ondergrond kunnen pianist Sullivan Fortner, vibrafonist Joel Ross en tenorsaxofonist Chris Lewis ongestoord hun verhaal vertellen. De pianist streeft naar een transparant geluid; hij laat de ritmesectie ademen, om dan op gezette tijden de rust te doorbreken met dwarse Thelonious Monk-akkoorden en onverwachte, excentrieke loopjes.
Wolfe daagt ze op Any Time After Now uit met complexe, soms meerstemmige thema’s als een soort hogere wiskunde. Enkele klinken als Monk-thema’s, achterstevoren gespeeld en twee keer zo snel. Maar daarna is het tijd voor onbekommerd soleren. Waarbij met name de tenorsaxofonist voor net genoeg soul en blues zorgt, te midden van dit sobere vijftal.

Bezetting:
Chris Lewis - tenorsaxofoon
Joel Ross  - vibrafoon
Sullivan Fortner - piano
Ben Wolfe - bas
Aaron Kimmel - drums

Beluister het album HIER.