Na een aantal projecten met een steeds groeiend aantal muzikanten is Boi Akih weer terug bij waar het begon: het duo van zangeres Monica Akihary en gitarist Niels Brouwer. Ook keren ze terug bij het Duitse label Enja, waarvoor ze bijna twintig jaar geleden het album [yalelol] maakten. Je zou dus misschien kunnen denken dat ze met Entangled een stap terug doen. Niets is minder waar.

‘Entangled’ betekent ‘verstrengeld’, en dat is een metafoor die op vele niveaus op dit nieuwe album toepasbaar is. Op de fraaie hoesfoto van Krijn van Noordwijk zien we al hoe het tweetal letterlijk verstrengeld is, en muzikaal is hun partnerschap een van de vruchtbaarste in de Nederlandse geïmproviseerde muziek. Ook in het door elkaar mengen en met elkaar verbinden van verschillende muzikale werelden brengen ze unieke muziek. Al is dat geen nieuws.

Ondanks de kale bezetting is Entangled de meest complexe en abstracte plaat van Boi Akih tot nu toe geworden. Dat wordt meteen al duidelijk in de openingstrack, Emergence, waarin Akihary haar stem instrumentaal gebruikt. De gitaar klinkt klassiek, maar doet tegelijk aan een Afrikaanse kora denken, en klinkt vrij en improviserend. Dan ontstaat er toch ritmiek en zorgt de synthesizer voor een licht-elektronische achtergrond, die nooit de overhand krijgt of voorspelbaar wordt. De stem komt eveneens in de greep van de elektronica, middels wat galm en echo. De opbouw van het stuk suggereert een compositie, maar het gevoel blijft dat van een improvisatie.

Met Talato lijken we weer op bekend terrein te zijn. Het is zo’n typisch, herkenbaar Boi Akih-liedje, dat echter ook weer ruimte biedt voor meer abstractie en improvisatie dan we gewend zijn. Embracing complexity is daarna een veelzeggende titel. Hier komen de krakende en schurende synthesizergeluiden de improvisatie van stem en gitaar binnendringen. Als luisteraar moet je alle zeilen bijzetten om de uitwaaierende patronen van de twee muzikanten te kunnen blijven volgen. Maar daar krijg je dan ook weer veel voor terug.

Dit procedé gaat het hele album zo door. Het breekbare liedje Up there gaat langzaam over in een haast jazzrock-achtige gitaarpartij, met synthesizernoise, terwijl Mi so’oto van begin tot einde Afrikaans blijft aanvoelen, met de door Akihary bespeelde baskalimba. Het moge duidelijk zijn dat Niels Brouwer de plaat als geheel heeft bedacht, met een sterke aandachtsboog en veel verrassende wendingen, ergens als de natuur zelf. De mooie (waar gebeurde) parabel van Carlos sluit het album af met als centrale tekst ‘nature he said/is a balancing act/where we all take part’. Entangled laat zich op cd en op vinyl kopen.

Bezetting:
Monica Akihary - stem, baskalimba, conch
Niels Brouwer - 7-snarige klassiek gitaar, analoge synthesizer

Beluister het album HIER.