Dit is een hindernisrace. Wat makkelijk gaat, wordt overboord gezet door dit kwartet. Dat ligt niet voor de hand. Leider Hannah Marks vestigde zich zeven jaar terug in New York en maakte daar opgang als een bassiste wier beat ‘grounded’ is, zoals een collega dat verwoordt in de persinformatie. Zo’n bassist die de grondtoon op de één neerzet als een heipaal. Een steun en toeverlaat. Ze zal vast ook alle 'standards' kennen die gangbaar zijn, daar in de Grote Appel.

Maar op dit album Feed The Fire – haar tweede als leider – lijkt het of ze die één zoek wil maken. Waar is de eerste tel van de maat? En net als je weer houvast hebt gevonden, komt er een tempowisseling, alsof ze wil zeggen; ja, dat weten we nu wel, nu doen we het anders.

Haar musici hadden zo te horen complexe partituren op hun lessenaars. Achterover leunen is er niet bij. De thema’s zijn zo grillig als die van Monk en haar pianopartijen bestaan uit springerige akkoordjes en ostinato’s die in de verte aan Dave Brubeck herinneren. Het spel van de slagwerker is rusteloos, doelbewust-bonkig. Daar overheen soleert altsaxofonist Nathan Reising; steeds fanatiek en soms emotioneel, op het schrijnende af.

Onderaan het klankspectrum vinden we de contrabas van de leider; die wordt geheel onversterkt bespeeld, tussen de akoestische panelen. Dat levert in haar geval duistere, grommende tonen op, gelardeerd met het knarsen van eeltige vingers op de toets.

De begeleiding is ongemakkelijk, en daarmee het diametraal tegengestelde van een gerieflijke groove van laten we zeggen Ahmad Jamal. De jonge bassiste voedt hiermee haar innerlijke vuur, zoals de titel van dit album al aangeeft.

Bezetting:
Nathan Reising – altsax
Lex Korten – piano
Hannah Marks – bas
Steven Crammer – drums

Beluister het album HIER.