Dit Frans-Zwitserse viertal improvisatoren trof elkaar op 24 en 25 juni 202 in het Kunstraum Walcheturm in Zürich. De twee lange improvisaties (bijna 20 en ruim 32 minuten) die werden vastgelegd op dit album kennen een vergelijkbare opbouw. Er wordt vanuit (bijna) stilte behoedzaam aan klanken gewerkt. Enige vorm van melodie, harmonie of ritme wordt zorgvuldig buiten de deur gehouden.

Wat wel ontstaat, is een verwachtingsvolle spanning, waarbij in het begin van De 0 à -0.67 (de eerste track) vooral superhoge tonen de bovenhand hebben. Op de helft vindt altsaxofoniste Christine Abdelnour ook de lagere regionen van haar instrument. Hiermee zet ze repeterende patronen neer, terwijl Pascal Niggenkemper een enorme klap op zijn contrabas geeft, zodat het lijkt of hij een deur dichtslaat. Het draagt bij aan de spanning.

Wat ook opvalt, is hoe Abdelnour meegaat met het strijken van altviolist Frantz Loriot en Niggenkemper. Het is veelzeggend voor haar aanpak van de altsax. Halverwege het tweede stuk, Et il y aura…, horen we dat niet alleen drummer David Meier het alleenrecht heeft op percussieve klanken. Met zijn vieren werken ze hiermee naar een climax toe, die overigens niet het einde van de improvisatie inluidt, zoals voor de hand zou liggen. Ze bouwen het stuk behoedzaam af met fraaie flageoletten, en tonen hierin hun meesterschap.

Bezetting:
Christine Abdelnour – altsax
Frantz Loriot – altviool
Pascal Niggenkemper – contrabas, objecten
David Meier – basdrum, objecten

Luister HIER naar het album.