Het oeuvre van tenorsaxofonist Ivo Perelman is inmiddels zo omvangrijk dat het over verschillende labels verspreid lijkt te moeten worden. Labels uit het VK (Leo Records), Polen (Sluchaj) en de VS (Mahakala) legden de muzikale hersenspinsels van de Braziliaanse New Yorker met zijn wisselende partners reeds vast. Nu is het de beurt aan het Griekse Defkaz, dat een sessie uit december 2024 uitbrengt onder de titel Synesthesia.

Hiervoor nodigde Perelman drie oude getrouwen uit, met wie hij ook al de albums Ineffabe Joy (2019) en Heptagon (2025) maakte. Pianist Matthew Shipp maakt al zo lang muziek met de saxofonist dat je ze bijna een Siamese tweeling zou kunnen noemen. Meesterbassist William Parker en de ondergewaardeerde drummer Bobby Kapp zijn de andere twee improvisatoren met wie ze onvoorbereid een dik uur wonderbaarlijke muziek produceerden.

Dat Kapp een creatieve en melodieuze slagwerker is, laat hij meteen horen in de drumintro tot First color heard. Als de andere drie zich bij hem voegen, valt weer eens op hoe ritmisch Shipp piano speelt. En het spel van Perelman lijkt aan zangerigheid alleen maar te zijn toegenomen. De inspiratie die hij ook al eerder putte uit de zang van Maria Callas, op het album Callas, is bepaald nog niet op. Het levert vloeiende lijnen op, die zich nergens lijken te herhalen of terug te grijpen op licks of clichés.

In Blue taste horen we melodiesprongen die de zang van vogels in herinnering roepen, zonder dat die specifiek op één soort terug te voeren zijn. Perelman zoekt ook het altissimo-register van zijn instrument op, en blijft daar verrassend helder en zuiver. Dat laatste kan zeker ook gezegd worden van het strijkwerk van Parker. Het slot van Afterglow laat dat op indrukwekkende wijze horen.

De energy-freejazz waarmee Perelman in het begin van zijn carrière naam maakte, is wat op de achtergrond geraakt in zijn recente werk, maar het slotstuk van dit album, One sense, wijst weer wel op die achtergrond. Van compromisloos scheuren is echter geen sprake. Het viertal weet een perfecte balans te vinden tussen gedrevenheid, zeggingskracht, subtiliteit en oog voor detail. Het is een waardige afsluiting van een nieuw hoofdstuk in een toch al imposant oeuvre.

Bezetting:
Ivo Perelman - tenorsax
Matthew Shipp - piano
William Parker - bas
Bobby Kapp - drums

Beluister HIER het album