Het Italiaanse Perugia stond weer tien dagen lang in het teken van hedendaagse jazz en andere genres. Hoogtepunten waren er genoeg op Umbria Jazz. Een kleine greep: de uitmuntende opening door Sting, de onvergetelijke interpretatie van ‘Round  Midnight’ door Jon Batiste, een verbluffende Laurie Anderson en de persoonlijke visie van Paolo Fresu op Miles Davis.

In het centrum van Italië, tussen Rome en Florence, ligt de stad Perugia, de hoofdstad van de regio Umbrië. Gedurende tien dagen per jaar is het de meest aantrekkelijke stad van Italië. Umbria Jazz, een van de grootste jazzfestivals van Europa, trekt bezoekers uit de hele wereld, die samensmelten met de oude binnenstad en op straat een buitengewone sfeer creëren die dag en nacht aanhoudt. Met de positieve vibes die je ervaart bij elke stap die je zet, paradeer je langs de grootste sterren van de hedendaagse jazz en andere genres. 

Bij de oprichting was de toegang aanvankelijk gratis. Sindsdien is het festival voortdurend blijven groeien. Dit jaar werd het recordaantal van 46.000 tickets verkocht en was de omzet groter dan ooit tevoren. Umbria Jazz heeft drie festivallocaties. Twee daarvan zijn strikt op jazz gericht en vinden plaats in Teatro Morlacchi en Sala Padiani-Galleria Nazionale dell'Umbria. Op deze podia vonden negenentwintig volledig uitverkochte concerten plaats. Voor diverse andere genres is de Arena Santa Giulina gereserveerd. 

Het festival werd geopend door popidool Sting, die aantrad met een trio. Zijn optreden was het enige op de openingsdag. Zo'n 13.000 bezoekers, een recordaantal, zagen zijn optreden. Opvallend detail: de organisator moest het hele festival een week vervroegen om Sting in het programma te kunnen opnemen. 

Het optreden van Sting’s trio was uitmuntend. Het was ongelooflijk dat de sound van dit drietal zo vol kon klinken. Ongeveer de helft van het repertoire bestond uit hits van de The Police. Sting speelde en zong als in zijn gloriedagen en bewoog zich cool en zelfverzekerd over het podium. Dominic Miller speelde geïnspireerd en beheerst. Zijn spel was nooit overdadig of buitensporig. Chris Maas zorgde ervoor dat de muziek consistent bleef klinken. 

Hoewel hij in zijn carrière met jazz heeft geëxperimenteerd, kon dit optreden van Sting nauwelijks als jazz worden bestempeld. De inkomsten van zijn concert maakten echter wel de komst van vele jazzmuzikanten naar het festival mogelijk, wier commerciële potentieel vele malen kleiner is. Een welkome compensatie. 

De volgende avond trad BEAT aan met de missie om het geluid van King Crimson uit de jaren tachtig van de vorige eeuw nieuw leven in te blazen. Hoewel de groep bestaat uit echte sterren, viel het eindresultaat tegen. Misschien zijn de tijden veranderd of overtuigt het BEAT-concept niet zonder de drijvende kracht van initiator Robert Fripp. 

Zanger en tekstschrijver Jon Batiste zorgde voor een van de meest spectaculaire momenten van het festival. Hij opende op grootse wijze door triomfantelijk door het publiek te lopen, terwijl hij When The Saints Go Marching In en de Italiaanse klassieker Volare zong. Batiste beweegt zich moeiteloos tussen genres, aangezien hij in elk daarvan even sterk is. Zijn interpretatie van de jazzklassieker Round Midnight, die hij solo uitvoerde, was een van de hoogtepunten van het festival. Boeiend en onvergetelijk.  

De muziek van Charles Lloyd zou qua sfeer beter tot uiting zijn gekomen in het Morlachi-theater, maar gezien de grote belangstelling voor dit concert koos men voor men voor de grotere buitenlocatie. Charles Lloyd (saxofoon, fluit), Gerald Clayton (piano), Harish Raghavan (bas) en Kweku Sumbry (drums), maken muziek die tot de top van de hedendaagse jazz behoort. Bezielde uitvoeringen van Dream Weaver, Defiant, Tender Warrior, Beyond Darkness en La Lloronde, klonken spectaculair.   

Het project Republic of Love van Laurie Anderson leverde een verbluffende performance op, waarin zij werd bijgestaan door een buitengewone band. Haar magische kracht blijft een moment om te koesteren. Ze bracht haar show met een ongekend gemak, bleef mateloos boeien en wekte de indruk dat ze eindeloos kon blijven doorgaan zonder dat iemand zich zou vervelen. De voorstelling bood een overzicht van de afgelopen vijftig jaar Amerikaanse geschiedenis, met verwijzingen naar muziek en schrijvers als Gertrude Stein, Hal Willner en Allen Ginsberg. Dat alles leek veel minder tijd in beslag te nemen dan in werkelijkheid het geval was, of zoals men zegt: al het mooie is van korte duur. Aan het eind van haar optreden deed Anderson zo'n tien minuten lang tai-chi-oefeningen met het publiek. 

Snarky Puppy trad op met het hier 84-koppige Metropole Orkest onder leiding van Jules Buckley en speelde stukken van hun gezamenlijke album Somni, dat recentelijk verscheen. Het was een fantastisch concert en de geluidskwaliteit was uitmuntend. Het openingsnummer Wave upon Waves viel op door de rijke en meeslepende arrangementen voor strijkers en koperblazers, en de krachtige, strak gedefinieerde baslijn van Michael League. Chimera en het absolute hoogtepunt Recurrent, beide epische composities, toonden hoe vaardig Buckley het orkest en de band naadloos door diverse delen en muzikale stijlen leidde. Tot grote vreugde van het publiek, werd het concert afgesloten met een energieke uitvoering van de klassieke Puppy-track Shofukan. 

De grote Italiaanse jazztrompettist Paolo Fresu bedacht het project Kind of Miles ter nagedachtenis aan zijn grootste idool, waarmee hij aansloot bij de wereldwijde viering van de honderdste geboortedag van Miles Davis. Fresu geeft hierin zijn persoonlijke visie op leven en werk van Davis. Na een publicatie van het dubbelalbum in 2024, ontwikkelde hij een theaterproductie – geproduceerd door het Teatro Stabile in Bolzano en geregisseerd door Andrea Bernard – met muziek uitgevoerd door een octet bestaande uit Fresu, trombonist Filippo Vignato, pianist Dino Rubino, gitarist Bebo Ferra, basgitarist Federico Malaman, contrabassist Marco Bardosci en drummers Christian Meyer en Stefano Bagnoli.

Zangeres Cécile McLorin Salvant verkeert in topvorm. Zij koos voor een mix van het zeventiende-eeuwse Objet Dont Les Charmes Si Doux en I Feel Love van Donna Summer, naast nummers als Two Tall Mountains en I Didn't Know What Time It Was.

Het volgende concert in Teatro Morlacchi was een uitstekend optreden van Steve Coleman & Five Elements. Zij blijven verbazen door de strakheid, samenhang en feilloze creatieve kwaliteit die ze keer op keer bevestigen,  behoren ze tot de top van de jazzwereld. 

Pianist Fred Hersch leverde een indrukwekkende prestatie, met zijn briljante optreden. Elke noot die hij speelde had diepgang en betekenis, zijn arrangementen waren subliem. De bijdrage van bassist Peter Erskine was van onschatbare waarde. 

Het kwartet bestaande uit Chris Potter, Gonzalo Rubalcaba, Larry Grenadier en Eric Harland geniet grote faam. Het was bijzonder interessant om te zien dat hun project functioneert als een band, waarin ieder van hen een gelijkwaardige positie heeft. Met Con Alma van Dizzy Gillespie, werd een fantastische set afgesloten die op een staande ovatie kon rekenen.  

 Bill Frisell voelde zich thuis in het Teatro Morlacchi, waarvan de sfeer naadloos aansloot bij zijn muziek. In zijn bijzonder aangename dwaaltocht door klassieke Americana. Zijn gitaar zweefde dromerig boven het muzikale weefsel en hij beleefde een droom die lang geleden begon. 

Umbria Jazz is zonder twijfel een van de interessantste festivals van Europa, dat zich blijft ontwikkelen en Perugia betovert als tijdelijke hoofdstad van de jazz. Een echte aanrader dus, mede dankzij de lokale gastvrijheid en het rijke programma, is er voor ieder wat wils, zelfs als je geen uitgesproken jazzliefhebber bent.

Umbria Jazz Festival
Perugia, 3 t/m 12 juli 2026

Bezettingen

Sting 3.0 World Tour
Sting - zang en basgitaar
Dominic Miller - gitaar en achtergrondzang
Chris Maas – drums 

BEAT
Adrian Belew - gitaar en leadzang
Steve Vai - leadgitaar
Tony Levin - bas
Danny Carey – drums

Jon Batiste
Jon Batiste - zang, piano
Desz - zang
Nick Waterhouse - gitaar
Max Townsley - Keyboards, gitaar
Nick Clark - bass
Alvin Ford - drums
Joe Saylor - drums
Negah - percussion

Charles Lloyd Quartet
Charles Lloyd - tenorsaxofoon en dwarsfluit
Gerald Clayton  - piano
Harish Raghavan  - bass
Kweku Sumbry  - drums

Laurie Anderson en Sexmob: ‘Republic of Love’
Laurie Anderson- zang, viool
Steven Bernstein - slide trumpet, bandleader
Briggan Krauss - alto and baritone Sax
Tony Scherr - contrabas
Kenny Wollesen - drums and percussion

Steve Coleman & Five Elements
Steve Coleman - saxofoon
Jonathan Finlayson - trompet
Rich Brown - bas
Sean Rickman – drums

Snarky Puppy & Metropole Orkest
Michael League - basgitaar en toetsen
Jules Buckley – dirigent 

Paolo Fresu: ‘Kind of Miles’
Paolo Fresu - trompet en flugelhorn
Bebo Ferra - elektrische gitaar
Dino Rubino - piano en fender rhodes
Filippo Vignato - trombone, multi-effecten en synthesizer
Marco Bardoscia - contrabas
Christian Meyer - drums
Stefano Bagnoli - drums
Federico Malaman – elektrische basgitaar

Cécile McLorin Salvant 
Cécile McLorin Salvant – zang
Sullivan Fortner – piano
Yasushi Nakamira – contrabass
Kyle Poole - drums 

Fred Hersch Trio
Fred Hersch - piano
Drew Gress - contrabas
Peter Erskine - drums

Chris Potter
Chris Potter - tenor- en sopraansaxofoon
Gonzalo Rubalcaba - piano
Larry Grenadier - contrabas
Eric Harland - drums

Bill Frisell Trio & Greg Hardy
Bill Frisell - elektrische gitaar
Greg Tardy - klarinet en tenorsaxofoon
Thomas Morgan - contrabas
Rudy Royston - drums