Dit jaar, 2026, lijkt het alsof iedere jazzmuzikant die zichzelf serieus neemt, zich verplicht voelde een eerbetoon te brengen aan de honderd jaar geleden geboren Miles Davis en/of John Coltrane. Ook saxofonist Branford Marsalis voelde die behoefte. Als saxofonist beperkt hij zich tot Coltrane. Zoiets begint zich bij deze recensent, na bijna een jaar het ene na het andere eerbetoon, aan te voelen als een vermoeiende exercitie. Toch heeft Marsalis een bijzonder uitgangspunt gevonden om het interessant te maken. Hij koos ervoor om een album uit Coltranes beginperiode een nieuw leven in te blazen. Het werd het album John Coltrane and Johnny Hartman uit 1963, ooit uitgegeven in zo’n fraaie Impulse!-klaphoes. Een opmerkelijke keuze, want het is niet het bekendste album van Coltrane, wel een van zijn beste uit die tijd. Met een van de beste mannelijke zangers - misschien wel de beste - uit de jazzgeschiedenis. Voor zanger Johnny Hartman, die eigenlijk nooit doorbrak en vrij jong stierf, betekende dit album destijds een doorbraak die al snel weer verzandde.

Deze keuze van Marsalis - anders dan de voor de hand liggende keuze van A Love Supreme die anderen maakten - levert wel een aantal problemen op. Het oorspronkelijk album bevatte zes nummers met een totale duur van krap dertig minuten, terwijl een zanger die ook maar enigszins in de buurt van Hartmans kwaliteit komt, simpelweg niet voorhanden is. Marsalis dacht in eerste instantie wel aan mannelijke zangers, maar kwam daar niet goed uit en besloot er een nachtje over te slapen. Toen hij wakker werd, wist hij het. Het werd Dianne Reeves, een vrouw. Een slimme en goede keus. Reeves, hoe dan ook een van de beste jazzzangeressen, hoeven we geen moment met Hartman te vergelijken. Zij geeft haar eigen invulling aan deze nummers. We horen uit de luidsprekers Dianne Reeves en in ons hoofd Hartman zingen. Reeves geeft er haar eigen interpretatie aan en doet tegelijk Hartman alle eer aan. Tot zover is Dedicated To You een prachtig album.

Die dertig minuten zijn een groter probleem. Om tot een acceptabele speelduur te komen had Marsalis die zes nummers kunnen oprekken, maar dat heeft hij niet gedaan. Hij heeft er zes instrumentale nummers aan toegevoegd, zonder Dianne Reeves. Het zijn nummers die Coltrane ooit heeft gecomponeerd en soms zelden speelde, zoals zijn compositie 26-2, of zelfs niet van zijn hand zijn. Waarom deed Reeves niet mee op Jimmy van Heusens Nancy (With the laughing face), een nummer dat een tekst heeft om te zingen? Nu hangen die instrumentale nummers als los zand aan het Impulse!-album. Ze worden goed gespeeld, dat wel. Pianist Joey Calderazzo is heerlijk op dreef, Marsalis speelt prima, maar zulke albums heeft Branford Marsalis al vaker gemaakt.

Bezetting:
Branford Marsalis – tenor- en sopraansax
Dianne Reeves - zang
Joey Calderazzo - piano
Eric Revis – contrabas
Justin Faulkner – drums

Beluister HIER het nummer They say it's wonderful.