Jim Hall noemde Peter Bernstein 'de meest indrukwekkende gitarist die ik heb gehoord'. Ook speelde Bernstein onder andere met Brad Mehldau en Sonny Rollins; het is maar een greep. Het is, in een goed gevulde zaal in LantarenVenster in Rotterdam, aan het kwartet van deze vermaarde gitarist om zijn reputatie waar te maken. Na een ietwat voorzichtige start komt het viertal al gauw op stoom.

Bernstein weet zich vanaf het begin van zijn loopbaan te omringen met geweldige musici en dat blijkt ook deze avond het geval. Drummer Kush Abadey, contrabassist Doug Weiss en rijzende ster Sullivan Fortner vormen de rest van het kwartet. Vooral Fortner's achteloze, maar geweldige manier van begeleiden vallen deze avond op.

Fortner lijkt zich voor het eerst deze avond in te spannen wanneer hij de beurt krijgt om te soleren in het openingsstuk. Daaromheen oogt hij kalm, afwachtend, maar als je naar zijn handen kijkt gebeurt er van alles. Zijn ogenschijnlijke nonchalance bedriegt. De eerste tien minuten van het optreden zijn feilloos, maar wel wat op de vlakte.

Dat verandert wanneer What Come’s Next wordt ingezet, een stuk geschreven door de bandleider. Fortner en Bernstein doen er allebei een flinke schep bovenop in hun solo’s, het is een wezenlijk verschil met de opener. Fantastisch hoe Fortner een solo van Weiss met een hand begeleidt en ondertussen een slok koffie neemt. De fluweelzachte accenten van Bernstein zijn uiterst smaakvol tijdens dit tafereel.

Na geweldige hardbop wordt Warm Valley ingezet, geschreven door Ellington. Het is mooi om te zien hoe de volledige band deze ballad met gesloten ogen ten gehore brengt. Ook daarna geniet Bernstein zichtbaar van zijn bandleden Tijdens Dragonfly leunt hij wederom met zijn ogen dicht glimlachend tegen de vleugel, voegt af en toe iets minimaals toe, maar laat vooral de pianist en drummer op de voorgrond. De contrabas blijft gestaag doorgaan.

Bernstein zelf laat zien waarom men zo lovend over hem is. Technisch is hij geweldig, hij heeft een prachtig helder geluid, en hij prikkelt zijn band om vooral samen te spelen. Bij elke solo is er ook een - soms heel kleine - rol voor een of twee anderen. Het maakt dat de band communiceert, plezier heeft. Vooral Fortner is constant bezig, ook wanneer hij even niets omhanden heeft beweegt hij mee. Hij heeft er overduidelijk erg veel zin in.

Na een heerlijk slepende blues is de avond alweer voorbij. Maar Bernstein en zijn band laten nog eenmaal van zich horen met het wonderschone Just When I Needed You van Roberta Flack, en zo einidgt de avond met souljazz. Onderweg naar huis vraag je je vooral af hoe het kan dat die laatste stoelen niet bezet waren. En dat in zo’n grote stad.

Peter Bernstein kwartet
LantarenVenster, Rotterdam, 18 september

Bezetting:
Peter Bernstein - gitaar
Sullivan Fortner - piano
Doug Weiss - contrabas
Kush Abadey- drums