De laatste tijd word ik bestookt met e-mails van We Jazz, met daarin een link naar een binnenkort te verschijnen album. En dan niet een paar keer per jaar, maar alleen al de afgelopen maand ontving ik op deze manier zes albums die in september en oktober verschijnen. Wie zijn dit? Welke platenmaatschappij brengt zoveel platen op de markt, meestal in de vorm van lp’s (vinyl), met muziek die ook als cd of download beschikbaar is? Op hun eigen website staan al meer dan honderd albums.

Nu ja, als het een beetje commerciële muziek zou zijn, is dat misschien wel mogelijk. Maar het omgekeerde is het geval. Ik heb die laatste albums beluisterd, en denk dat dit gericht is op een niche in een niche. Moeilijk toegankelijke muziek is wel het minste dat je ervan kunt zeggen. Op al die albums gaat het over elektronische muziek. Veel ervan komt uit de Scandinavische landen, maar niet alleen daarvandaan. Al deze platen bevatten avant-garde elektronische impro, maar de relatie van de geproduceerde klanken en geluiden met jazz is zelfs met een brede definitie van dat woord, soms moeilijk aan te wijzen.

We Jazz dus. Het komt uit Helsinki, Finland en is veel meer dan een muzieklabel.  Naast We Jazz Records is er ook het label Other Power, dat muziek uitbrengt die zelfs voor artistiek directeur Matti Nives buiten de jazzgrenzen valt. Dat alles is nog maar een deel van de activiteiten. Er is een tijdschrift We Jazz Magazine dat elk kwartaal uitkomt, en dat met het woord tijdschrift tekortgedaan wordt. Het zijn eigenlijk pocketboeken met naast avant-garde jazz, uitgebreide artikelen over wat door de jazzpolitie jazz genoemd mag worden. Deze maand met artikelen, verhalen en analyses over Thelonious Monk, en gewoon bij Atheneum in Amsterdam te koop. Tenslotte, We Jazz is agent, manager en promotor voor Finse muzikanten en organisator van tournees en het We Jazz Festival.

De dubbel-cd van baritonsaxofonist Jonah Parzen-Johnson en de Finse componist en geluidsartiest Lau Nau (Laura Naukkarinen) is een van de We Jazz-albums die in oktober verschijnen en omschreven worden met “electroacoustic music moving beyond jazz”. Lau Nau  gaat haar eigen weg met avant-garde sounds, maakt elektronische ritmes met ploppende geluiden, en laat heldere keyboardtonen horen.
Het is een basis waarop Parzen-Johnson zijn baritonsax laat knorren. Opgegroeid in Chicago en nu woonachtig in New York heeft hij de hele jazzsaxofoongeschiedenis in zich opgezogen. In feite is ook hij een avant-gardist die het liefst solo samen met een computer speelt, maar hij klinkt ‘gewoon’, bijvoorbeeld zoals Ronnie Cuber. Geen gekke geluiden, maar hoe een baritonsax in jazzoren zou moeten klinken. Zijn circulaire ademhaling is nog het meest vooruitstrevend. Zijn geluid blijft binnen het domein van de jazztraditie, maar wat hij speelt kent geen grenzen.

De geluiden die Lau Nau oproept laat hij met zijn rustige en doordachte improvisaties samenvloeien tot een imponerende geluidsbelevenis waarin je meegezogen wordt. Die kant van hem is vooral te horen op de cd Live in Italy, terwijl Lau Nau rinkelt en rammelt met allerlei dingetjes die ze kennelijk rond zichzelf heeft neergelegd. Of we luisteren naar pseudo-liefelijke deuntjes die ze uit haar elektronica oproept of horen alleen maar ruis, terwijl Parzen-Johnson diepdonkere lieve woordjes in haar oor fluistert. Thuis klinkt dat al bijzonder, live moet het intiem en overweldigend geweest zijn.
Het zijn dezelfde composities die ook op de studio-opnamen staan, maar daar veel korter duren - drie tot zes minuten - terwijl de spanning live een kwartier hoog wordt gehouden, en ook intiemer en net iets minder gepolijst klinken. Het moet de inspiratie zijn geweest die het publiek hen gaf, waardoor ze live die intimiteit bijna een kwartier vast konden houden.

Bezetting:
Jonah Parzen-Johnson – baritonsaxofoon
Lau Nau – elektronica, synthesizer, stem