Hun vorige album, Mother Of Thousand, een boeiende verkenning van de wereld van de klankwereld van de schuivende slidesaxfoons en Swanee-saxofoons, dateert alweer van vijf jaar geleden. Nu is het saxofoonkwartet Artvark met Four Fathers weer grotendeels terug bij het normale instrumentarium van vier saxofoons (twee alten, tenor en bariton). De slidesax is nog wel prominent aanwezig in het stuk Sliding & riding, waar hij klinkt als een steelguitar en voor een beeldend effect zorgt – denk aan Ry Cooders soundtrack voor Paris, Texas.

De kracht van het kwartet ligt sowieso in het vertellen van muzikale verhalen. Het melancholieke The Mirror, the old man en het lyrische stop-en-startnummer Red line zijn er goede voorbeelden van. In dit laatste stuk zijn ook extra instrumenten te horen, zoals fagot, basklarinet en fluit. Ze verlenen een nog breder klankpalet dan de vier saxen al produceren. Met dat laatste leunen ze soms aan tegen de klassieke saxofoonkwartetsound (zoals het tweede en derde deel van Give me quiet). Maar even zo goed toveren ze een orgeltje tevoorschijn (Sweet soulful dad) of funken ze erop los (Catch me).

Wat blijft, ten opzichte van het vorige album, zijn de hypnotiserende minimal-musicpatronen (Dopehead en Rising), pop- en folkachtige thema’s (Give me quiet, part 1, Hold my heart, steady) en het overtuigende solowerk. De rauwe altsolo van Bart Wirtz in Sweet soulful dad, de lyrische baritonopening van Give me quiet, part 2 en de ontroerende tenormelodie van Turk moeten in dit verband even worden genoemd. Alles bij elkaar zijn ze het bewijs van de unieke plek die Artvark inneemt in het Nederlandse muzieklandschap. Het album laat zich op cd en op vinyl kopen.

Bezetting:
Rolf Delfos - altsax, basklarinet, synthesizer, altfluit,
Bart Wirtz - altsax, tenorsax, sildesax fagot, marimba, percussie,
Mete Erker - tenorsax, sildesax, basklarinet, percussie,
Peter Broekhuizen - baritonsax, slidesax, fluit, piccolo.

Luister HIER naar tracks van het album.