Fundamenten van de jazz 8 - Platenhoezen
Vaak worden er bij de mooiste platen ook de mooiste platenhoezen gemaakt. Als ik in een platenzaak “door de platen loop” (je weet wel, als je met je rechtermiddelvinger snel plaat voor plaat een tikje geeft zodat je direct de volgende plaat ziet), dan ben ik altijd verrast als ik opeens een mooie, interessante hoes zie die ik nog niet ken. En dan ben ik helemaal verrast als ik de desbetreffende muzikant of band óók nog niet ken.
De hoezen van het platenlabel CTI zijn vaak schitterend. De fotograaf Peter Turner was voor veel hoezen van CTI verantwoordelijk voor het ontwerp. Neem eens de hoes van In the beginning van fluitist Hubert Laws
Maakt niet uit, schitterende hoes voor deze lekkere dubbel-LP. Het 15 minuten durende nummer Mean Lene is volgens mij het beste nummer. Lekkere jazz/funk met een, zoals altijd, fantastisch drummende Steve Gadd ondersteund door percussionist Airto Moreira, Ron Carter op bas, een fantastische Bob James op Fender Rhodes en de virtuoze fluit van Hubert Laws.
Een tijdje geleden had iemand een klus voor me gedaan en vroeg ik waar ik hem blij mee kon maken. “Graag een LP met een hele mooie hoes voor op mijn piano”, vroeg hij. En toen schoot gelijk de hoes van The Dave Brubeck Quartet, Time out, in mijn gedachten.
Het schilderij op de hoes is gemaakt door de Japanner Sadamitsu Neil Fujita. Fujita heeft meerder mooie hoezen gemaakt, onder andere voor Miles Davis, The Jazz Messengers en Charles Mingus (Ah hum). Vorige maand is toevallig het schilderij op de hoes verkocht voor $ 567.000, zo las ik op deze website, maar dat zal niet door dezelfde persoon zijn gekocht als waar ik de plaat voor op zijn piano aan had gegeven.
Op een of andere manier herken ik in het schilderij op de hoes wel de oneven maatsoorten die Brubeck op deze LP speelt. Ja, je moet je fantasie even gebruiken.
De plaat begint met Blue Rondo a la Turk met een vreemde 9/8 maatsoort als een klassieke intro om daarna over te gaan in een swingende 4/4. Deze plaat verdient natuurlijk een ereplaats in “de fundamenten van de jazz” vanwege het schitterende Take Five met een fabelachtig mooi thema gespeeld door Paul Desmond. Wereldberoemd is ook de drumsolo van Joe Morello. Ik vind het zo ontzettend boeiend hoe hij die drumsolo opbouwt vanuit het monotone themaatje gespeeld door pianist Dave Brubeck en bassist Eugene Wright. Niets te veel, niets te hard, niets is voorspelbaar. Uit 1959 stamt de plaat. Zet die plaat maar op je piano of in een lijstje aan de muur, maar vergeet hem niet te draaien.
Kenny Drew Trio – with Paul Chambers and Philly Joe Jones
De foto op deze hoes is gemaakt door Roy DeCarava, een Amerikaanse “fine art”-fotograaf. Het label van deze plaat is Riverside; deze plaat is de eerste plaat waarbij ze foto’s van bekende Amerikaanse fotografen gebruikten voor de hoes.
Ik vind deze foto zo ontzettend mooi om meerdere redenen. Ten eerste de rust die deze foto uitstraalt. Twee jongetjes zitten op straat en lijken met elkaar te praten. Het linker jongetje heeft een gat in zijn broek en staart voor zich uit. Het rechter jongetje kijkt naar zijn vingers alsof die op zijn nagels wil gaan bijten.
Op de tweede plaats is de foto ook een belangrijk statement als je beseft dat die in 1956 is genomen. Een periode waarin er nog volop rassenongelijkheid was in Amerika en in die tijd zal het best wel bijzonder zijn geweest om zo’n foto te maken, te exposeren en te gebruiken voor een platenhoes van een wit jongetje en een zwart jongetje als twee vrienden in volstrekte gelijkheid.
Kenny Drew was een zwarte Amerikaanse pianist die beïnvloed was door pianisten als Art Tatum en Fats Waller. Een paar jaar na het uitkomen van deze plaat is hij naar Parijs verhuisd en weer later naar Copenhagen. Drew, en veel andere Amerikaanse muzikanten, verhuisden in die tijd naar Europa omdat ze daar meer kans hadden om zich verder te ontplooien.
Op deze plaat speelt Kenny Drew met bassist Paul Chambers en drummer Philly Joe Jones. Valt deze plaat in dezelfde categorie als Kind of Blue, Blue Train of bovenvermelde Time Out? Nee, dat geloof ik niet, maar ik vind de lichte toets, het luchtige samenspel van die drie topmusici echt heerlijk. Luister maar eens naar Caravan of It’s only a paper moon.




