Simon Rigter vult ‘Growing Up’ met bijzondere tederheid
‘Sinds mijn kindertijd fascineert muziek me. Ik ben op een nooit eindigende zoektocht naar de essentie.’ Aldus Simon Rigter. De tenorsaxofonist voegt de daad bij het woord met het album 'Growing Up'. Een plaat die met bijzondere tederheid voor ballads wordt gespeeld.
Simon Rigter groeide op in een muzikaal gezin. Zijn vader Bob speelde tenorsaxofoon, geïnspireerd door onder meer Ben Webster en Dexter Gordon. Op zijn tiende speelde Simon fluit om vervolgens in navolging van zijn vader ook tenorsaxofoon te gaan spelen. Hij studeerde aan het conservatorium van Den Haag en voltooide in 1997 zijn opleiding in Hilversum. Hij doceert nu aan het conservatorium van Amsterdam en is eerste tenorsaxofonist in The Jazz Orchestra of the Concertgebouw.
Growing Up werd in 2021 opgenomen in Studio 2 in Hilversum, een van de oudste nog actieve studio’s in de wereld. Het album werd in 2024 in eigen beheer uitgebracht en het resultaat blijkt prachtig te zijn. Zelf zegt hij dat hij zich realiseerde dat hij niet constant op zoek hoeft te zijn naar nieuwe dingen. Op Growing Up staat het spelen van ballads centraal, nummers geschreven door onder andere Billy Strayhorn, Benny Carter en pianist Cees Slinger.
Bijgestaan door Vincent Koning op gitaar, Karel Boehlee op piano, Cas Jiskoot op contrabas en Joost van Schaik op slagwerk brengt Rigter een qua bezetting afwisselend album ten gehore. Op Things We Did Last Summer speelt hij zonder begeleiding en direct horen we zijn warme, melancholieke toon die ontegenzeggelijk aan Ben Webster doet denken. Op Deep In A Dream vormt hij een duo met Vincent Koning, het resultaat is weemoedig en intiem. Hierop volgen prachtige uitvoeringen van People Time en het Zuid-Amerikaanse Pra Dizer Adeus. De bezetting verandert constant, waardoor je bij elk nummer weer geboeid zit te luisteren.
Angel Eyes, misschien wel het bekendste nummer op de plaat, is een hoogtepunt. Samen met Karel Boehlee op piano is het onmogelijk om hier geen enkele vorm van affectie of genegenheid te voelen. Rigter eindigt het album zoals hij het begon; alleen. Growing Up van Cees Slinger, bij wie hij als kind veel tijd doorbracht en Chelsea Bridge van Strayhorn worden solo gespeeld. Rigter laat hier wederom een krachtige, maar verfijnde toon horen. ‘Jazz is close and personal’. Met deze stukken, en eigenlijk met het volledige album, laat hij horen hoe dat klinkt.
Growing Up is een fantastische plaat van iemand die overduidelijk veel naar de oude meesters heeft geluisterd. In verschillende bezettingen wordt elk stuk met een bijzondere tederheid gespeeld. Het album is een absolute aanrader voor mensen die van traditionele ballads in de jazz houden, en het grote bewijs dat men hier niet altijd op zoek hoeft te gaan naar vernieuwing.
Deze stukken hebben de tand des tijds niet voor niets doorstaan en de interpretaties zijn fantastisch. Het doet verlangen naar een volgend album van Rigter.
THOMAS KOK
SIMON RIGTER
Growing up
Eigen beheer
Simon Rigter - tenorsaxofoon
Vincent Koning - gitaar
Karel Boehlee - piano
Cas Jiskoot - contrabas
Joost van Schaik - slagwerk
