Festival Het Vierde Beeld baart nieuw intrigerend jazzduo

Festivals zijn er in alle maten en soorten. Een aantal is zo groot dat iedereen ze kent, andere zo klein dat je er nooit van hebt gehoord. Het Vierde Beeld in Oss is zo’n minifestival. Het is geen jazzfestival en JazzNu zou er niets te zoeken hebben, ware het niet dat er een nieuw jazzduo was geprogrammeerd.

Het Vierde Beeld – de naam komt uit het begin toen het festival nog naast de Grote Kerk plaatsvond, waar drie beelden stonden – is een initiatief van de SP waarbij samen met de gemeente Oss aan iedereen een gratis te bezoeken festival wordt aangeboden. Dit jaar al voor de vijfentwintigste keer. Het Sint Barabaplein, eigenlijk een klein parkje, was afgeladen vol met ruim zevenhonderd mensen die ademloos luisterden.

Politiek en cultuur, maar van politiek was niets te merken, van cultuur wel. Vijf vertegenwoordigers uit vijf verschillende culturele richtingen stonden ieder een half uur op het podium, waarbij elke groep kwaliteit liet horen. Het meeste viel volledig buiten de grenzen van JazzNu, ook het geweldig spelende Dokwerk Saxophone Quartet. Een hedendaags klassiek saxofoonensemble van studenten van het Conservatorium van Amsterdam, dat onder de vleugels van de befaamde klassieke saxofonist Arno Bornkamp, inmiddels zelf met eerste prijzen overladen, de podia met hedendaagse klassieke muziek bestormt. Deze jazzliefhebber constateerde zelfs dat dit saxofoonkwartet swingde. 

Ook de andere groepen boden hoge kwaliteit. Clean Pete, een duo van de Nijmeegse tweelingzusjes Wijnhoven, een celliste en een gitaar spelende zangeres, ze noemden hun muziek iets tussen klassiek en pop, bracht aardige liedjes. Ook uit Nijmegen en omgeving kwam The Dutch Queen, drie jongens die op geheel eigen wijze de nummers van Queen coverden. 

Het was het enige moment dat het publiek te horen was, met name op de eerste rijen waar de Osse Opera zat, die in een kort voorprogramma had gezongen en de liedjes van Queen uit volle borst meezong.

Schrijver Leon Verdonkschot las een mooi verhaal voor over het bezoek van singer-songwriter en gitarist John Hiatt aan een Amsterdams afkickcentrum, maar uiteindelijk waren we gekomen voor de wereldpremière van het duo van bugelspeler Angelo Verploegen en gitarist Ed Verhoeff.

Verploegen en Verhoeff, die kenden we toch al? Zeker, maar eerder altijd als trio met contrabassist Eric van der Westen. De laatste was er even niet bij. Mogelijk had het te maken met financiële redenen, maar voor Verploegen en Verhoeff was het misschien ook wel een experiment.

Het programma was met composities die het publiek bewust of onbewust wel moest kennen, slim gekozen. De opening Nature Boy, een van de mooiste composities ooit en door Nat King Cole groot gemaakt, zorgde ervoor dat het publiek muisstil was, en dat ook bleef toen Charlie Chaplins Smile werd ingezet. Met Caravan, Corcovado en Summertime bleven de vallende spelden hoorbaar. De bugel fluisterde de noten als kleine liefdesverklaringen; zacht en wollig streelde de muziek de luisteraars. 

Verhoeff speelde heldere lijnen, liet zijn noten als frisse druppels op de lijnen van Verploegen vallen, die met die van hem versmolten. De inspiratie en de ‘togetherness’ zorgden voor een bijna sentimenteel gevoel. Prachtige muziek, waarbij een ritmesectie geen seconde werd gemist. Voor dit moment gold dat zelfs voor Van der Westen. Het duurde maar een half uur, maar wat smaakte dit naar meer. Dat vond Verploegen ook, die serieus overwoog om dit experiment een vervolg te geven.

Tekst en foto’s TOM BEETZ

HET VIERDE BEELD

Pop meets Classic

Sint Barbaraplein Oss, 27 augustus ’25

Dokwerk Saxophone Quartet
Lisa Schreiber – sopraansaxofoon
Jen-Hong Wu – altsaxofoon
Ileana Termini – tenorsaxofoon
Pedro Silva - baritonsaxofoon

Angelo Verploegen & Ed Verhoeff
Angelo Verploegen – bugel
Ed Verhoeff – gitaar

Leon Verdonkschot – voordracht

Clean Pete
Loes Wijnhoven – zang, gitaar
Renée Wijnhoven - cello

The Dutch Queen
Merijn van Haren – zang
Kees Lewiszong – gitaar
Henk Jan Heuvelink – toetsen