Vrolijkheid en contemplatie bij Eric Vloeimans en Tuur Florizoone
“Een duo-optreden van twee muzikanten is eigenlijk niets anders dan een gesprek voeren. Als er maar een klik is”, legt trompettist Eric Vloeimans de bezoekers van de Kultuurwerkplaats in Oosterbeek uit. Tijdens de maandelijkse Jazz Sunday voerden Eric Vloeimans en de Brusselse accordeonist Tuur Florizoone een gesprek dat kon beginnen over het weer of over koetjes en kalfjes, maar dat binnen de kortste keren leidde tot een diepgaande conversatie.
In de door Vloeimans aangedragen metafoor werd de al weken uitverkochte Kultuurwerkplaats, een van de kleinste Nederlandse podia dat met net meer dan honderd bezoekers bomvol was, verrast met een van de mooiste concerten van dit jaar in Oosterbeek. Eric Vloeimans die een geweldig paar glimmende paarse schoenen had aangetrokken, liet Florizoone met zijn super zachte accordeongeluid voorzichtig beginnen, waarna de trompettist Oosters aandoende klanken ontlokte aan zijn trompet – als van ver weg uit een verlaten woestijn. Een trompet die ook als een grommend wild dier kon klinken, naar rust zocht en overging in een wals waarin vrij werd geïmproviseerd.
Steeds wilder en vrijer werd het spel waarbij Florizoone werd uitgedaagd tot een passend weerwoord. Het werd een gesprek waarbij de muzikanten elkaar nieuwe ideeën aanreikten, elkaar afwisselden en er een call-and-response-spel van maakten. Het accordeon wisselde in het lange openingsnummer vrolijke deuntjes uit het zeemanscafé af met het agressieve spel van Vloeimans, dat een collage bleek van een compositie van Florizoone en het thema uit de film Rosemary’s Baby. Het plezier spatte ervan af en voor wie dat nog niet door had, vatte Vloeimans dat nummer na afloop samen met de mededeling: “We zijn begonnen.“
“Ik hoop dat jullie het een beetje naar je zin hebben”, voegde hij er voor het razend enthousiaste publiek aan toe, “want over deze middag wordt een recensie geschreven.” De vrolijkheid maakte plaats voor een contemplatief nummer dat over het verlies van land, oorlog en verdriet ging, waarbij Vloeimans zijn trompet liet huilen om aan het einde te constateren dat er toch nog hoop is. Het raakte de luisteraars recht in hun hart, wat Vloeimans spontaan deed concluderen dat hun enthousiasme bijna ondraaglijk werd.
De variatie van de nummers was groot, terwijl de muzikale sfeer steeds van karakter kon veranderen. Van het soft-erotische l'Amour des moules tot het in Cubaanse sfeer verkerende Herriebo. Florizoone kon het accordeon afwisselend laten klinken alsof elke noot een fortuin kostte, en met hetzelfde gemak riep hij het gevoel op dat er een complete big band achter Vloeimans stond.
Eenvoudige nummers bleken alleen eenvoudig door hun titel zoals in Un-Deux, of hadden juist een ingewikkelde titel zoals Geyen zeit in shvartse reyen. Het was een prachtig Jiddisch slaapliedje dat eenvoudig klonk, en toch lastig was om te spelen zodat het de enige keer was dat Vloeimans de noten moest lezen.
Het werd een middag waarin het gesprek tussen Vloeimans en Florizoone grote hoogten en diepgang bereikte, er veel belangwekkende uitspraken werden gedaan en waarin de bezoekers een vroeg kerstgevoel werd gegeven. Ook dankzij het voorlezen van twee gedichten uit de bundel meer dan niks bijzonder van de Harderwijkse dichter Marijn Brandsen.
Een bezoeker noemde deze middag ‘betoverend’, wat een perfecte samenvatting was van dit Jazz Sunday-initiatief.
Tekst en foto’s TOM BEETZ
ERIC VLOEIMANS EN TUUR FLORIZOONE
Kultuurwerkplaats Oosterbeek, 7 december 2025
Eric Vloeimans – trompet
Tuur Florizoone - accordeon
