De tenorsaxofonist lijkt te opereren achter een muur van daverend slagwerk, omineuze basnoten en elektronische klanken van onbestemde herkomst. De solo’s van de gitarist en de toetsenman zijn niet altijd van elkaar te onderscheiden zonder hun fysieke aanwezigheid. Dit alles is overgoten met véél galm. 

Het persbericht begint wonderlijk: ,,De sax is terug. Niet als retro-gimmick of jaren-tachtig cliché, maar als een instrument dat eigenzinnig, scherp en vernieuwend durft te klinken.’’ 

Menige jazzliefhebber kan nu gaan mopperen. Maar dat doet de JazzNu-recensent niet. Die weet dat dit alles wordt gespeeld en genoteerd met een reden. De huidige jazzmuzikant kan alles leren en alles vinden dankzij opleidingen en digitale communicatiemiddelen. Dus als hij of zij de conventies aan de laars lapt, is daar een reden voor. Wat de mix betreft: leider/saxofonist Daan Kluwer (28) vindt de ambiance zeker zo belangrijk als zijn eigen noten. Hij streeft naar wat tegenwoordig ‘soundscapes’ heet. In het persbericht is sprake van ‘ritme, textuur en sfeer’ als relevante ingrediënten. Als gevolg hiervan klinkt de band niet als een blazer-met-ritmesectie maar als ‘een compacte, flexibele machine’. 

Zo is het maar net, en daarmee laat zich ook de kreet ‘de sax is terug’ verklaren. Kluwer cum suis musiceren niet alleen voor de jazzliefhebber voor wie de sax nooit is weggeweest. Hij zoekt een breder werkveld en gelijk heeft-ie. 

De titel – The Life Of Billy dus – wijst in de richting van een soundtrack. De bijbehorende film is er nog niet. Maar de verslaggever ziet alvast grootstedelijke visioenen met verlaten straten voor zich, dit alles in grimmig zwartwit of juist schel overbelicht, als in een koortsdroom. 

Kluwer zelf noemt de roman ‘Slaughterhouse 5’ (1969) van de Amerikaan Kurt Vonnegut als inspiratiebron. Hierin belandt de protagonist – die inderdaad Billy heet - via een soort tijdreis in Dresden, vlak voor het bombardement dat in augustus 1944 het grootste deel van de binnenstad vernietigde. De oorlog liep tegen z’n einde, en veel mensen van goede wil hadden er toevlucht gezocht. Een groot kazernecomplex bleef ongemoeid. Vonnegut was er destijds zelf bij als krijgsgevangene. 

Gezellig is anders. Maar misschien is dit wel een passende soundtrack voor 2026. 

Bezetting: 
Daan Kluwer (tenorsax), 
Jelle Willems (keyboards), 
Ella Zirina (gitaar), 
William Barrett (bas), 
Tim Hennekes (drums).

Bekijk het kwintet HIER in de studio.