De finalisten van het Prinses Christina Jazzconcours waren piepjong maar zelfverzekerd en uitstekend voorbereid. De band HOUSD won drie prijzen en was daarmee de onbetwiste winnaar. Belofte maakt schuld: onderdeel van de Persprijs was een interview met JazzNu. En voila…

Een JazzNu-verslaggever heeft natuurlijk geen vooroordelen maar wel bepaalde eh… verwachtingen. Onwillekeurig denk je vooraf: het zal wel zo en zo gaan. Bij de band HOUSD, de overtuigende winnaar van het Prinses Christina Jazzconcours, is echter alles anders dan je verwacht. Maar dat pakt zéér positief uit. 

Het festival is voor zeer jonge musici - van 12 tot 21 jaar – die studeren aan muziekscholen en conservatoria. Je zou kunnen denken: het zullen wel brave bandjes zijn. Het Real Book of zoiets in digitale vorm op de lessenaar, en dan héél voorzichtigjes musiceren, met ogen die zeggen: ‘Doen we het goed? Maken we geen fouten?’ 

Nou, vergeet het maar. HOUSD stapte vastberaden op de bühne, duidelijk met de intentie om de tent zo snel mogelijk in te pakken. En vervolgens deden ze dat. Evenals overigens bijna alle finalisten die aantraden op zaterdagavond 13 december 2025 in TivoliVredenburg. 

Bij navraag bleek dat veel van de korte optredens vooraf waren doorgenomen met de betreffende docenten, met als gevolg dat alle stukken stónden. Ook was er voldoende afwisseling van vlotte en langzame tempo’s. Die afwisseling ontbreekt vaak bij musici die net wat ouder zijn. Zij zouden hier iets van kunnen leren. Er klonken ook eigen composities die niet onder leken te doen voor het werk uit het grote Amerikaanse songboek. 

Nog zo’n verwachting: de vervaarlijke bandnaam HOUSD klinkt naar house, naar ‘ka-boem-ka-boem’ en zo. Maar wederom: vergeet het maar. HOUSD staat voor ‘Half Of Us Speak Dutch’. Want dat is zo: zangeres Gudrun Blok (21) en pianiste Sehee Kim (19) spreken vloeiend Nederlands, de andere twee niet zo. Gudrun werd als enige in de Lage Landen geboren. Sehee komt uit Zuid-Korea maar woont hier al sinds 2013. Bassist Joseph Defromont (19) is een Fransman en drummer Olof Nylén (inmiddels 22) een Zweed. 

De voertaal is een elementair soort Engels. Dat is overal het geval op het Conservatorium van Amsterdam, waar de vier elkaar leerden kennen. Zolang het is toegestaan in het Engels te doceren op de Nederlandse conservatoria – het kabinet-Schoof wilde een terugkeer naar de moerstaal verplichten, maar met dat kabinet wist je nooit waar je aan toe was – zijn deze instituten verzamelplekken van ambitieuze musici uit de hele wereld. 

HOUSD behaalde de Eerste Prijs in de categorie van 16 tot en met 21 jaar, de Publieksprijs en de Persprijs. Die laatste onderscheiding bestond op initiatief van de twee juryleden – Vera Vingerhoeds en ondergetekende – uit een interview met JazzNu en een fotosessie met topfotograaf Joke Schot. Ook gaf ik wat communicatie-tips. 

Vingerhoeds en ik waren onder de indruk van het lied Natalie’ dat Gudrun Blok had geschreven voor een vriendin die in Iran woont, en daar als vrouw niet meer mag zingen. Het stuk was zowel een maatschappelijk betrokken aanklacht als een prachtig vormgegeven ballad. Maar net toen ik dacht ‘tekstinterpretatie en ballads zullen wel haar sterkste kant zijn’, volgde Train Mode (ook van Gudrun), een vlot nummer vol virtuoos scatten. Dat kon ze dus óók. Voorts viel op dat de individuele musici stuk voor stuk beschikten over een gave techniek maar daar niet mee pronkten. Ze speelden voor elkaar en daarmee voor de muziek. 

Bijna twee maanden later – ze zijn druk-druk-druk – kan het interview plaatsvinden. Na enig zoeken vinden we een rustige plek, vlak boven de kantine van het conservatorium in het Amsterdamse havengebied. 

Meteen maar de vraag: hoe zijn ze op deze jazzopleiding beland? Gudrun Blok: ,,Ik had twaalf jaar klassiek vioolles. Zingen durfde ik eigenlijk niet. Ik had vriendinnen die zongen en dat waren van de extraverte types met enórme stemmen en een poprepertoire.’’ Dat je ook op een andere manier kan zingen, bleek toen ze een album hoorde van Ella Fitzgerald: een bewerking van Porgy and Bess. ,,Ik hoorde zoveel emotie en ook dat ze zoveel lol had met de band.’’ 

Ze volgde de talentenklas in Den Haag waar ze pianiste Sehee Kim ontmoette. Samen stroomden ze door naar het Conservatorium van Amsterdam, waar ze nu in het eerste jaar zitten. In de afgelopen zomervakantie maakten ze een plan: laten we een band beginnen en dan bassist Joseph Defromont en drummer Olof Nylén vragen. Al een paar maanden later haalde het nieuwe kwartet dus de eerste prijzen binnen. 

De heren van de ritmesectie kwamen naar Nederland voor de Amsterdamse opleiding. De Franse bassist was ervan overtuigd dat hij - na een paar jaar klassiek les in zijn geboorteland - híer moest zijn. ,,Het is een internationale opleiding waar je allerlei mensen ontmoet en op termijn misschien werk kan vinden, in heel Europa.’’ 

De Zweedse drummer benadrukt dat het ondersteunen van een vocalist een bijzondere taak is. ,,Je moet als begeleider ook de teksten kennen! Je werkt met dynamiek en toonhoogtes, zonder de zang in de weg te lopen.’’ De tijd dat jazzmusici hun neus ophaalden voor het begeleiden van zangeressen, lijkt lang geleden. 

De hoofdvakdocent van Gudrun Blok is Lydia van Dam. De zangeres: ,,Nu, in het eerste jaar, werken we vooral met standards. Lydia vraagt mij: wat betekent de tekst? Waar neem je een adempauze? Welke klank kun je een beetje rekken? Met haar nam ik ook mijn eigen lied Natalie door; we hebben op het laatste moment nog een woord geschrapt, waardoor het sterker werd.’’   

In de toekomst willen de bandleden een album maken en op tournee. Maar eerst wordt er ijverig gerepeteerd en gecomponeerd, door alle bandleden. Het moeten stukken worden met een ‘verhaal’, ook als er geen tekst bij is. 

Ten slotte de vraag: welke artiesten inspireren hen? Pianiste Sehee Kim noemt Oscar Peterson als een van haar eerste voorbeelden en Miles Davis als een algemene inspiratiebron. Maar ook bijvoorbeeld slagwerker Ari Hoenig, die ooit een lange solo speelde in Moanin’ op perfect gestemde trommels. 

Gudrun Blok noemt Nina Simone en – dichter bij huis – Anna Serierse. Joseph Defromont: Niels-Henning Ørsted Pedersen, tenorsaxofonist Chris Potter en Johann Sebastian Bach. Olof Nylén: Roy Haynes, Art Blakey en pianist Sullivan Fortner. 

Gezien deze brede belangstelling kan dit viertal zich nog naar allerlei kanten ontwikkelen. Vaststaat dat ze er helemaal voor gáán. Gudrun Blok: ,,Op de middelbare school had niemand een doel. Maar toen ik op de vooropleiding kwam, wist iedereen wat-ie wilde en was iedereen ook bereid daar hard voor te werken. Ik kon ook eindelijk een serieus gesprek voeren over muziek. Dat is in Amsterdam net zo. We zijn hier thuisgekomen.’’ 

HOUSD speelt op 5 april en 7 juni in De Twee Spieghels, Leiden, vanaf 16.00 uur. 

Tekst van besproken lied 

Natalie

Natalie, she was a friend to me,
One that would always be 
a failure naturally.

Loving girl haunted by her dreams 
Escaping reality 
That’s our sweet Natalie.

But she would sing and scream,
The deaf man, they will not hear.
Blinded by her tears
She would leave in fear.

Natalie please keep your sanity
I know we will be free,
You’ll see sweet Natalie.

Tekst en muziek: Gudrun Blok