Matthias Van den Brande c.s. doen lekker hun eigen ding
In een zeer intieme Club Nine in TivoliVredenburg gaf Matthias Van den Brande deze dag met zijn kwartet een concert geïnspireerd op het werk van de schilder Mark Rothko. ’Een overweldigend gevoel, zoals je dat bij muziek kan hebben‘, zo omschrijft de saxofonist het bekijken van het werk van de Amerikaanse schilder.
Samen met trompettist Jean-Paul Estiévenart, Tijs Klaassen op contrabas en Wouter Kühne op slagwerk verzorgden ze een uitstekende middag in de serie Sunday Afternoon Jazz van TivoliVredenburg in Utrecht.
Club Nine, oorspronkelijk bedacht als café voor het grotere en aangrenzende Cloud Nine, wordt steeds vaker ingezet als plek om concerten te verzorgen. Voor kleinschalige jazzoptredens is de plek uitermate geschikt. Deze middag zit er nog geen honderd man om naar dit kwartet te luisteren, terwijl het misschien wel meer zouden verdienen.
Lunar Landscapes waarmee de band begint, zet direct de toon. Het intro van tenorsaxofoon en trompet is schitterend, later valt de ritmesectie bij en die staat als een huis. Er wordt gewisseld in ritme, de solo’s van de blazers zijn uitstekend en ook de drummer en contrabassist krijgen een moment om op de voorgrond te treden. Het thema, de melodie op trompet met begeleiding van sax, is magnifiek. Daarnaast is het geluid in de zaal erg goed. De mensen die de moeite hebben genomen om te komen, krijgen het gelijk aan hun zijde.
Van den Brande vertelt iets over elk stuk. De achtergrond bij de nummers werkt aanstekelijk en maakt nieuwsgierig. Naast het podium ligt materiaal van de schilder en meer dan eens maakt Van den Brande duidelijk graag meer te willen vertellen. Gelukkig wordt er vooral gespeeld, de interactie is zichtbaar en meerdere keren toont de band aan een hecht collectief te vormen. waar iedereen de ruimte krijgt.
Trickling Stardust, nog zo’n hoogtepunt van het optreden. Estiévenart begint gedempt, waarna hij wordt begeleid door Van den Brande die een repetitief thema speelt. Geweldig wanneer Klaassen en Kühne ook bijvallen. Elke nuance is hoorbaar in de kleine ruimte, het samenspel van trompet en sax is van opmerkelijke schoonheid.
Net op het moment dat je een volgende introductie over Rothko verwacht kiest Matthias Van den Brande voor iets anders; The Subway, een herschreven stuk van een eerder album in jaren ’50 stijl. Dat kunnen ze dus ook. Gaandeweg blijkt er ook een rol weggelegd voor wat elektronica, het is allemaal welkom als de band met zoveel plezier op het podium staat. Zelfs contrabas en drums spelen samen nog een gewaagde, maar interessant intro op Untitled Stories.
Rothko zelf vond jazz maar niks, ondanks dat hij in de glorietijd ervan in New York woonde. Maar, geeft Van den Brande zelf aan, dan hoef ik me daar in ieder geval geen zorgen over te maken en kan ik lekker mijn eigen ding doen. Dat is gelukt, en ook nog eens buitengewoon bevredigend.
MATTHIAS VAN DEN BRANDE QUARTET
Club Nine TivoliVredenburg, zondag 8 februari ‘26
Matthias Van den Brande - tenorsaxofoon
Jean-Paul Estiévenart - trompet
Tijs Klaassen - contrabas, elektronica
Wouter Kühne - drums
