MARTIN WIND
Stars
Newvelle Records

De akelige buitenwereld mag buiten blijven bij het afspelen van het album ‘Stars’. ‘Het wereldnieuws is al een dagelijkse marteling, we gaan nu eens niets dan schoonheid naar de huiskamer brengen’, zal Martin Wind hebben gedacht. Waarmee de actualiteit toch weer een rol speelt, in die zin dat de musici zich er nadrukkelijk van distantiëren. De vechters voor vrijheid mogen met dit album even afleiding vinden, ’s avonds laat. 

De leider/bassist nam twee dagen om de stukken op te nemen en een bijzondere gastsolist in te werken: pianist Kenny Barron (82). Met klarinettiste Anat Cohen en drummer Matt Wilson bouwde Wind al een verleden op. Barron las zijn partijen niet alleen zó van blad, maar begreep ook meteen wat er van hem werd verwacht: uiterst subtiel samenspel in een zeer divers repertoire, soms zonder ritmische ondersteuning of überhaupt een tempo. De pianist moet dusdanig zijn geïmponeerd en gemotiveerd, dat zijn noten meteen op hun plek vielen.

Het samenspel op dit album is toch al belangrijker dan het individueel excelleren. De drummer lijkt zichzelf bijna weg te cijferen, en Cohen toont een voorkeur voor het middenregister. Per track hoeft ook niet iedereen te soleren; de musici spraken voor elk stuk één á twee solisten af. De stukken gaan meestal in een gemiddeld of langzaam tempo. ‘Stars fell on Alabama’ krijgt een ouderwetse, dansbare balladcadans, ongeveer metronoomsnelheid zeventig.

Wind herinnert aan John Clayton: ook een klassiek geschoolde bassist met een voorkeur voor het onversterkte instrument en een afkeer van nodeloze ophef. Let op zijn gestreken passages in de melancholieke bossa ‘Pra dizer adeus’, vertaald: ‘Om vaarwel te zeggen’.

Hij selecteerde een uitgelezen repertoire met naast standards ook eigen werk dat daar naadloos bij aansluit. De gedachten gaan in de richting van de combo’s rond de klarinettisten Herman Schoonderwalt (het album ‘The Winner’), Barry Block (zie mijn boek ‘Jazz in de schaduw’) en vooral Michael Moore. Er zijn slechtere musici om mee te worden vergeleken, zacht uitgedrukt. 

Bezetting:
Anat Cohen (klarinet), Kenny Barron (piano), Martin Wind (bas), Matt Wilson (drums).

Beluister hier een track van het album: https://www.youtube.com/watch?v=MHGS4nPJ7zs