In 2019 maakte ik voor het eerst kennis met de Deense pianist Søren Bebe en recenseerde ik zijn cd Echoes.  Dit album maakte indruk en ik noemde het ‘een oase voor wie rust zoekt’. We zijn nu zeven jaar en drie albums verder. Met het zojuist uitgekomen album Gratitude heeft Bebe met zijn trio nog een ster erbij gekregen. De sfeer van het trio, waarin drummer Anders Mogensen bij de laatste drie albums vervangen is door Knut Finstrud, is min of meer gelijk gebleven. Het blijft gevoelsmuziek om bij weg te dromen, zoals ik toen schreef. Maar toch is het wéér anders en nóg mooier geworden.

Bebe heeft zijn pianospel verder uitgebeend. In een doorgaans zeer traag tempo wordt geen noot te veel gespeeld, en wat wel wordt gespeeld is zo raak als maar kan. De noten worden als elastiek uitgerekt en komen in ‘slomo’ uit de luidsprekers. Kortom, Søren Bebe speelt waanzinnig mooi piano. Knut Finstrud onderstreept dit met briljant tikkie-hier-tikkie-daar-spel. Hij accentueert de piano, vult de muziek waar nodig miniem aan, en kleurt de aquarellen van Bebe met zachte tinten. Kasper Tagel is nog bescheidener dan eerder. Op een enkele korte bassolo na, lijken we hem nauwelijks te horen, maar zijn zachte basnoten zijn de noodzakelijke verbinding tussen Bebe en Finstrud.

Met zijn minimale spel creëert Bebe een delicaat geluidslandschap, waar introspectie en schoonheid de dienst uitmaken. We horen muziek die hier en daar associaties oproept met barokke hofmuziek uit de zeventiende eeuw, en op andere momenten juist klinkt als sombere gedachten, die zomaar over kunnen gaan in optimistische vergezichten die de vreugde en schoonheid van het leven bezingen.  Met zeven nieuwe eigen composities en bewerkingen van And so it goes van Billy Joel en Throw it away van Abbey Lincoln, behoort Gratitude tot de mooiste pianomuziek van dit moment.

Bezetting:
Søren Bebe (piano),
Kasper Tagel (contrabas),
Knut Finstrud (drums)

Beluister HIER het titelnummer van het album.