Saxofonist en bandleider Donny McCaslin trakteert ons met zijn nieuwe album Lullaby For The Lost op een stevig brok zeer gevarieerde rockjazz. Met verschillende hedendaagse invloeden en muzikanten stuwt hij de rockjazz verder ferm de toekomst in.

De jazzrock uit de jaren zeventig van de vorige eeuw kwam uit twee bronnen: allereerst jazzmusici die rockelementen in hun muziek binnenhaalden (waarvan Miles Davis de grote voorganger was), maar ook rockmusici die jazzelementen in hun muziek binnenhaalden (bijvoorbeeld Soft Machine en Frank Zappa). De stroming werd het meest bekend als jazzrock, maar voor mij persoonlijk is rockjazz een adequatere benaming voor die muziek waar de rockelementen de boventoon voeren.

De Amerikaanse saxofonist, componist en bandleider Donny McCaslin kwam op mijn radar toen hij in 2016 met zijn band een sleutelrol vervulde voor het album Blackstar, het fenomenale slotakkoord van David Bowie. Bowie was zeer onder de indruk van deze grensverleggende en vrij spelende jazzmuzikanten, die ook een stevig potje konden rocken. Sinds die tijd volg ik McCaslin en heb ik de vijf albums die hij daarna heeft uitgebracht altijd met interesse beluisterd, maar met Lullaby For The Lost, dat 26 september 2025 verscheen, heeft hij mij letterlijk en figuurlijk van mijn sokken geblazen. 

Voor mij valt dit zonder twijfel in de categorie rockjazz. Zijn basisband, bestaande uit de moderne jazzmannen Tim Lefebvre op bas, Jason Lindner op toetsen en Mark Guiliana op drums, is nadrukkelijk aanwezig, maar op Lullaby For The Lost speelt hij op geen enkel nummer met dezelfde bezetting en zijn er ook belangrijke plekken ingeruimd voor Nate Wood en Zach Danziger op drums, Ben Monder en Ryan Dahle op gitaar en Jonathan Maron op bas.

De muziek is groots en weids en schuwt het grote gebaar niet. Het schuurt soms zelfs tegen symfonische rock aan. Ik moest er even aan wennen (daarom staat hij helaas niet in mijn top tien van 2025 (zie Jazzflits nummer 450)); het kostte mij een paar luisterbeurten om alle details te horen, maar toen was ik plat en werden de buren gek. 

Het openingsnummer Wasteland begint met een langzaam aanzwellende gitaardrone, McCaslin valt in met een galmende sax en ineens dwalen we in een rockende kathedraal die een band als Radiohead niet zou misstaan. Het nummer Blond crush doet mij denken aan de New Wave van Joe Jackson (ook een rockmuzikant die de jazzinvloeden niet schuwde) en Tokyo game show is Drum’n Bass met een flinke scheut speedjazz. In KID hoor je de van McCaslin bekende staccato blokachtige melodieën, die een ingenieus ritmisch spel spelen. Het album heeft ook enkele rustpunten, zoals de ballad Stately, die zijn naam (statig) eer aandoet. Kortom, er is veel moois te beleven op Lullaby For The Lost.

Bezetting:
Donny McCaslin (tenorsax),
Jason Lindner (toetsen),
Ben Monder, Ryan Dahle (gitaar),
Tim Lefebvre (elektrische bas, gitaar),
Jonathan Maron (elektrische bas),
Nate Wood, Mark Guiliana, Zach Danziger (drums).

Beluister het album HIER.