Nu Art Orchestra morrelt aan pijlers onder bigbandcultuur
Omdat tijden veranderen steken bigbands de hand in eigen boezem en vinden zij zichzelf opnieuw uit. Nu Art Orchestra neemt een voortrekkersrol en komt met een nieuw concept op basis van zelfsturing en gelijkheid. Bij de lancering van het album ‘The Tivoli Sessions #1’ van dit orkest kwamen avontuurlijke vergezichten in beeld. Het publiek reageert er enthousiast op.
Bigbands stonden breed in de traditie, hadden allure en spreken nog steeds tot de verbeelding van velen die zich voelen aangetrokken tot swing en show. Maar het totaalconcept wordt stevig verbouwd, want de jongere generaties zijn uitgekeken op voorspelbaarheid. Zij willen spektakel en haken af.
Nederland kent een rijke fanfarecultuur, waarbinnen jonge musici worden opgeleid. Die breken dan wel eens uit omdat ze jazz willen spelen. Primair zijn het de negen conservatoria, met goede jazzopleidingen waar – inderdaad – vooral buitenlandse studenten worden klaargestoomd. Youngsters met uiteenlopende achtergronden. In deze context neemt de evolutie van de jazz een wending.
Natuurlijk zijn het de jongere generaties die de bigbandcultuur veranderen. Het Nu Art Orchestra gaat daarin mee en zet de toon in die progressie. Met dertien blazers en een klassieke ritmesectie ogen ze traditioneel en met een geoliede kopersectie leunt de sound nog duidelijk op de Amerikaanse traditie. Opvallend anders is het ontbreken van een dirigent. Indien nodig, nemen groepsleden bij toerbeurt die rol.
Het Nu Art Orchestra zet een lijn uit, waarin niet radicaal is gebroken met tradities. De arrangementen passen in de progressieve trend om doorgecomponeerde stukken te schrijven en het ensemble op te knippen in minder vastomlijnde secties. Opvallend is de meer lyrische onderstroom in de muziek, waarin veel ruimte is voor ideeën zonder swing. Er wordt veel aandacht besteed aan de eigen klankcultuur.
De muziek wordt geschreven en veelal ook gearrangeerd binnen eigen gelederen. Daardoor hebben alle stukken een eigen signatuur. De groepsleden, vrouwen hebben een meerderheid in de line-up, schreven composities waarin je ervaring en ambities terug hoort. Er is geput uit een breed referentiekader, waarbij jazz niet per se de leidende inspiratiebron is. Het is opmerkelijk en geruststellend, dat veel composities zijn geschreven als eerbetoon aan persoonlijke helden en beroemde arrangeurs.