Gitarist Wiek Hijmans houdt van bomen, en van taalspelletjes. Zijn nieuwe band heet O Tree, en als je dat omwisselt, klinkt het als ‘trio’. De titels van de elf stukken op het debuutalbum Thy Love Is Endless vormen samen de zin ’Thy leaves, they burn in vain, but thy love is endless’. Die taalkronkels, en de kronkels van de boomtakken en -bladeren vinden we ook terug in de muziek. 

De lange openingstrack Thy meandert langs allerlei sferen en stijlen, van kamermuziekachtig verstild en melodieus via Zappaesque ritmiek naar jazzrock. Het feit dat slagwerker Mees Siderius in dit stuk alleen vibrafoon speelt, draagt bij aan een bijzonder totaalgeluid. Het stuk is tekenend voor de rest van het album, want ook daar worden stijlen en genres naast elkaar gezet. Dat levert een aangename variatie op, terwijl het drietal een duidelijk eigen stempel op de mix zet. We horen een intrigerend miniatuurtje (het epigrammatische In), een slepende blues (Is), een grappige hoeramelodie (Vain) en zelfs een koraal dat aan Bach doet denken (Love). 

Siderius kruipt achter de drums als het nodig is (bijvoorbeeld in het funky jazzrockdeel van Thy (2)) en het baswerk van Bart Soeters is op zulke momenten vet en alert. Hijmans zelf vlamt solistisch, soms met veel sustain (Thy), en laat horen dat hij zijn blues-chops op orde heeft in het eerder genoemde Is. Tot en met het hypnotiserende dronestuk Endless, waarmee de cd afsluit, blijft de plaat boeien. 

Bezetting:
Wiek Hijmans (elektrische en akoestische gitaar, composities), 
Bart Soeters (basgitaar, elektrische contrabas), 
Mees Siderius (vibrafoon, drums).

Maak HIER kennis met O Tree.