Onverwacht gaf fluitist, componist, arrangeur en wereldreiziger Chris Hinze een eenmalig concert. Voor velen was dat verheugend nieuws. Met een visie en een gerijpte mindset, betrad hij deze dag het podium in Paradiso, terzijde gestaan door vier oude getrouwe collega’s/vrienden. Hinze’s uitstraling en fluitspel waren een magische belevenis.

Je zou verwachten dat er moed voor nodig is om een comeback te maken, zeker als je op leeftijd bent, maar Chris Hinze had geen last van plankenkoorts. Kalm posteerde hij zich op zijn plek, waar hij was omringd door een arsenaal aan elektronica, geluideffecten en monitoren. Voordat het concert begon, introduceerde hij het ‘gevarieerd pluimage’ dat hem vergezelde.

Helaas was zangeres Claron McFadden geveld door een keelontsteking. Gitarist Peter van Deerse vulde de opengevallen plaats met spel op zijn moderne decacorde, de 10-snarige akoestische gitaar die ontstond in de vroege negentiende eeuw. Van Deerse staat erom bekend dat hij componeert, speelt en improviseert in het moment.

Zestig jaar geleden, toen Hinze nog actief was als pianist, deed hij een optreden in pianobar De Vliegende Hollander, die in Scheveningen werd uitgebaat door pianiste Pia Beck. Hij speelde in het trio van bassist Dick van der Capellen (1919-2011), samen met drummer John Engels, met wie hij bevriend raakte. “Het bleef bij die ene samenwerking, maar dat halen we vanavond in.”

De uit India afkomstige zangeres Sandhya Sanjana werkte mee aan verschillende albums van de Chris Hinze Combination en was bij de latere tours van die groep. Aan haar was de taak om naast haar eigen traditionele Indiase zangkunst, die zij vermengt met Westerse muziek, ook te proberen om de vocale rol van McFadden een beetje te compenseren.

Klankkunstenaar Ton Akkermans bespeelt gongs, bellen en Tibetaanse klankschalen. Akkermans lichtte toe: “De ‘Tibetanen’ dragen een klankcultuur van tienduizend jaren in zich mee, die heel goed samengaat met moderne instrumenten. De magie zit niet alleen in de mooie toon en harmonieën. De essentie van deze klanken is gebaseerd op de wijsheid die er bij het maken van de schalen met hamerslagen in is gebracht, met de intentie om een boodschap, een les of een wens over te brengen die je kunt horen en voelen.”

Spelen op gevoel en intuïtie, zonder ‘setlist’ en partituur, was Hinze’s uitgangspunt voor dit concert. De muziek kwam tot stand op basis spontaniteit en vrije improvisatie. Hij gebruikte wel een script waarmee hij de muziek sturing gaf.

Tijdens vele reizen rond de wereld zag Chris Hinze metropolen, landschappen en natuur. Hij kwam in aanraking met inspirerende muziekculturen en ontmoette musici. Zijn interesse was onbeperkt. Onderweg maakte hij talloze filmbeelden, sommige vanuit drones, van straten, voorbijgangers, besneeuwde berghellingen, rivieren, oerwouden, zonsopkomsten en schemering.

Beelden die vooral beklijven zijn die van een koraalrif. Alles is daar voortdurend in beweging. Kleurrijke vissen komen en gaan, meegevoerd door de stroom. Tal van levende wezens en structuren worden subtiel overschaduwd door de ongrijpbaar dansende rimpelingen op het wateroppervlak. De beelden lijken een metafoor voor het ongrijpbare van muziek en misschien ook voor Hinze zelf, die zich blijft manifesteren en zich als een kameleon door zijn muzikale leven beweegt.

Het concert had de vorm van een reis langs herinneringen, met een focus op de universele kracht van muziek. In de eerste minuten klonken meditatieve klankweefsels van Ton Akkermans. De overgang was abrupt. Bij straatbeelden van een metropool begon een opzwepende groove, waar Hinze met bezwerende kracht een glinsterende improvisatie bovenop legde. Sandhya Sanjana vulde dat aan met gedragen vocalen en John Engels voegde expressieve ritmes toe. Tijdens het hele concert was Peter van Deerse de ambassadeur die kansen zag en initiatieven nam om de muziek melodisch aan te vullen, of ideeën citeerde uit verschillende genres.

In tachtig minuten passeerden er melodieën en ritmes uit diverse muziektradities, jazz en improvisaties. De muziek bewoog op de beelden en spontane interacties, en vermengde zich spontaan tot een suite-achtig geheel. Op het ritme van dagen, seizoenen en jaren bewoog het verhaal zich als een verzoenend relaas naar een filosofische conclusie: een conclusie laat zich niet vastleggen, want energie houdt alles in beweging.

Paradiso gaf ooit onderdak aan een geloofsgemeenschap en veranderde in een ontmoetingsplaats voor de viering van muziek. De meditatie (preek) van Chris Hinze sloot daar perfect op aan. Zijn jaren tellen, maar zijn artistieke vuur blijft leidend.

CHRIS HINZE: SOUND & SILENCE

Paradiso Amsterdam, 1 februari 2026

Chris Hinze – fluiten
Sandhya Sanjana – zang
Ton Akkermans – klankschalen, gongs, bellen
John Engels – drums
Peter van Deerse – 10-snarige gitaar