Twintig jaar geleden speelde de Azerbeidzjaanse pianiste en componiste Amina Figarova haar laatste concert als Nederlands ingezetene in Paradox. Daarna vertrok ze samen met haar impresario, muzikaal leider, fluitist en echtgenoot Bart Platteau naar New York. Daar konden ze hun muzikale vleugels internationaal uitstrekken, en nu jaren later behoren ze tot de Amerikaanse jazztop. Vaak zijn ze niet meer in ons land, maar voor een eenmalig optreden in Nederland was tijdens hun Europese tournee nog een gaatje in datzelfde Paradox te vinden.

Het was een beetje thuiskomen voor de nog steeds vlekkeloos Nederlands sprekende Amina en haar Belgische man. “Wat is het hier fijn”, liet ze zich ontvallen tegen de enthousiaste en stampvolle zaal. Het was ook het laatste staartje dat haar met ons land verbindt, want haar muziek is inmiddels typisch New Yorks geworden. Dat betekende dat zij precies op tijd begon, geen woord sprak en met Flying High Above een stevig nummer inzette. Meteen de beuk erin, zodat je als luisteraar weet wat je te wachten staat.

De avond stond in het teken van haar gelijknamige nieuwe cd die in juni verschijnt. Opgedragen aan de adelaar, het symbool van haar geboorteland. De toon was gezet, en ontspannen vertelde Amina over de composities van haar nieuwe album, waarna een ballad werd ingezet en onmiddellijk duidelijk werd hoe gehaaid Amina’s composities en arrangementen in elkaar zitten.

Uit de aparte frontline van dwarsfluit, tenorsaxofoon en trompet ontstond een unieke sound, die karakteristiek is voor Amina. De altfluit van Bart Platteau speelt een kernrol, wordt niet ingezet om hier en daar een accentje aan te brengen maar bepaalt het geluid van het sextet. Amina speelde hierin overtuigende beukende akkoorden.

Later bleek ze nog heel wat andere stijlmiddelen uit haar tas te kunnen halen, terwijl contrabassist Jeroen Vierdag met de Hongaarse en in New York groot geworden drummer Ferenc Nemeth een staalhard swingend duo vormde. En met zijn dreunende knoertharde basnoten duidelijk maakte dat Charles Mingus zijn rolmodel is. Figarova liet in het aan Azerbeidzjan opgedragen Eternal Flame horen dat ze naast indrukwekkende akkoorden met hetzelfde gemak rollende pianonoten als een zachte branding op het strand kon laten klinken.

De Belgische tenorist Lennert Baerts vormde met Platteau de diepgang en rust in de frontlinie. Zijn fluïde, softe geluid en mooi opgebouwde solo’s mengden de kleuren die Amina in haar composities had aangegeven tot zachte pasteltinten. Aan deze subtiliteit werd door de Cubaanse trompettist Yasek Manzano niet meegedaan. Zijn geluid was scherp en rafelig en hij bouwde zijn solo’s op met korte frasen. Zijn verhaal bestond uit korte zinnetjes met veel punten en weinig komma’s. Hij was atypisch voor deze groep en meer een schetterende trompettist uit de Cubaanse traditie.

Hoe waar dit was bleek na de pauze toen Amina vertelde dat zij in haar jeugd in Bakoe veel live Cubaanse muziek hoorde, omdat onder het Sovjetbewind van die tijd de collega-communisten uit Cuba veel geziene en welkome gasten waren, en razend populair waren. Vorig jaar kreeg ze de gelegenheid om op het Havana Jazz Festival te spelen en schreef daarvoor de driedelige Suite for Havana, die deel uitmaakt van haar te verschijnen cd Flying High Above.

Weg leek de pianist van voor de pauze, en hoorden we een pianiste wier Cubaans bloed door de aderen stroomde. In het eerste deel Vamos (Kom op) konden alle bedenkingen over het spel van trompettist Yasek Manzano in de eerste set de prullenbak in. Nu zat Yasel niet alleen in zijn eigen habitat, hij woonde er. Hij kon nu zo hard spetteren en schreeuwen als hij wilde, zijn verhaal in zijn eigen taal glashelder vertellen, en de frontline meesleuren in zijn enthousiasme.
En niet alleen dat. In het tweede deel Myrtha, speelde Yasek een tranentrekkende super romantische bolero op de bugel en moest ik mijn excuses maken over mijn eerder oordeel over hem.

De suite en de avond eindigden met het derde deel Ja Llego, een snel en vrolijk nummer waarin Amina Figarova aan het eind de zaal uitnodigde om op haar aanwijzingen ‘Ja Llego’ te zingen. Van publieksparticipatie ben ik geen liefhebber, maar omdat de hele zaal luidkeels meebrulde en het daardoor leek alsof er massaal ‘Ja dankjewel’ werd geroepen, was een passender einde eigenlijk niet mogelijk.

Dus dank je wel, Amina Figarova Sextet.

AMINA FIGAROVA SEXTET
Paradox Tilburg, 3 april 2026
Amina Figarova – piano
Bart Platteau – dwarsfluit

Yasek Manzano -trompet, bugel

Lennert Baerts – tenorsaxofoon

Jeroen Vierdag - contrabas

Ferenc Nemeth - drums

www.aminafigarova.com