Gitaristen schijnen iets met bomen te hebben. Onlangs besprak ik op deze site het debuutalbum van de groep O Tree van Wiek Hijmans, met een sterk bomenthema. Nu komt diens Franse vakbroeder Paul Jarret (die we kennen uit het project ‘Maison Moderne’ van Steven Kamperman) met Tilia.

Dat is de Latijnse naam van de linde, en de titels van het album verwijzen allemaal naar onderdelen van een boom. De muziek op de cd is grillig, even onvoorspelbaar als de groei van een boom. De composities (allemaal van de hand van de leider) zoeken een evenwicht tussen rauw en heftig (de rockachtige stukken Bark en Sap hebben dat) en lyrisch en lieflijk. Het songachtige miniatuurtje Buds is daar een voorbeeld van, alsmede de twee versies van Basswood. In de eerste daarvan is er ruimte voor een zangerige bassolo van Étienne Renard.

De openingstrack, From the roots, en Laima doen denken aan de muziek van het iconische trio van slagwerker Paul Motian (met saxofonist Joe Lovano en gitarist Bill Frisell). Het spel van Jarret en de lichte toon van de Duitse tenorsaxofonist Philipp Gropper zijn daar zeker debet aan. En welke kant de muziek ook op gaat, Sun-Mi Hong blijft de gedroomde slagwerker: subtiel kleurend waar het kan, en alert en strak meppend waar het moet.

Het pleit voor het goede inzicht dat Jarret had bij het samenstellen van zijn kwartet, want het maakt Tilia vooral ook tot een groepsprestatie, die geen enkel moment lijdt onder ego’s of dadendrang.

Bezetting:
Philipp Gropper (tenorsax),
Paul Jarret (gitaar),
Étienne Renard (bas),
Sun-Mi Hong (drums).

Beluister het album HIER.