OPINIE

 

Waar pakweg twee maanden geleden niemand ooit aan had gedacht, is ons nu allemaal overkomen: onze levens hebben door een onbekend virus zo’n dreun gekregen dat de toekomst er voor velen inktzwart uitziet. Een door vleermuizen overgebrachte ziekte bedreigt de mensheid in al haar facetten. Als je het coronavirus lijfelijk overleeft, is het niet meer dan dat: velen zullen een nieuwe bestaanszekerheid voor de rest van hun leven moeten bedenken. Dat geldt ook en vooral voor jazzmusici. Vrouwen en mannen die hun beroep uitoefenen op ideële basis en in het leven dat zij tot nu toe kennen geld veelal nodig hebben om te kunnen eten, een flodderbroek en –hemd te kunnen kopen en met een tweedehandse barrel de podia af te reizen, worden slachtoffer van die inktzwarte toekomst. Als er al reserves zijn wordt daar, nu de maatschappij tot en met 6 april is lamgelegd, op ingeteerd. Maar het wordt met het uur duidelijker dat het levensgevaarlijke coronavirus met die datum geen moment rekening houdt. 6 april is de wens die de vader van de gedachte is. De praktijk die op dit moment in minuten wordt uitgedrukt maakt duidelijk dat het handhaven van die datum wordt ingewisseld voor de realiteit, die zal uitwijzen dat het virus voor onbepaalde tijd gaat doorwoekeren. Dat betekent dat jazzmusici, maar ook concertorganisatoren, clubeigenaren, programmeurs en festivaldirecties onherroepelijk in hun bestaan worden bedreigd. De wereldeconomie stort voor een deel in; die voor jazzmusici en hun sector zal dieper zinken dan welke andere ook. Bovenstaande woorden klinken als een doemscenario. Ze zijn dat voor een deel ook, omdat de dagelijkse werkelijkheid er geen andere betekenis aan kan geven. Toch wil ik ze in een breder kader plaatsen. In dat van hoop, een optimistische blik en vooral in dat van creativiteit. Mensen die jazz door hun aderen voelen stromen, zullen ongetwijfeld wegen zoeken en vinden om het noodlot dat deze dagen toeslaat, op enigerlei wijze het hoofd te bieden. Om de nijpende situatie van nú enigszins draaglijk te maken en voor de toekomst die zonder meer weer zon en licht gaat brengen, een nieuwe bestaanszekerheid op te bouwen. Premier Rutte heeft toegezegd dat ook zzp’ers door deze moeilijke tijden heen worden geholpen. Zal best en hoe dat op langere termijn gaat uitpakken, daar moeten we op dit moment maar geen al te duistere toekomstblik op los laten. Maar dan is er nog een idioot die met zoveel woorden zegt dat zzp’ers de huidige situatie aan zichzelf hebben te danken. Hadden ze maar voor een vast beroep moeten kiezen. Net of ze dan niet het risico zouden lopen door het coronavirus te worden overlopen en zonder werk te komen zitten. Net of ze voor hun huidige maatschappelijke status zelf hebben gekozen, net of een nog grotere idioot dan de huidige de wereld van kunst en cultuur in 2012 al niet deed instorten. Wat is dat voor een man, een wereldvreemde stoethaspel die vanuit zijn functie als bestuurder straks de economie in Nederland weer moet helpen uit het slop te halen. Dat het coronavirus hem genadig mag zijn. Of niet. JAZZNU WENST ALLE JAZZMUSICI EN ALLE ANDEREN UIT HET VELD VAN JAZZ EN IMPROVISATIEMUZIEK VEEL STERKTE TOE VOOR DE KOMENDE TIJD. SAMEN KOMEN WE ER ZEKER UIT. Aan wie behoefte heeft om over zijn of haar positie te praten of te discussiëren, biedt JazzNu een open podium. Ook van je af praten door anderen te laten weten hoe je nu je dagen vult, hoe je tobt over afgezegde concerten en tournees, hoe je steun wilt zoeken bij jouw geestverwanten, hoe je door alle opgeslotenheid ruzie zoekt met je vrouw, vriendin of partner: in alle gevallen biedt JazzNu jou daar alle ruimte voor. En zeker is er ruimte voor de creatieve ideeën die ongetwijfeld gaan ontstaan. Deel ze! Mijmer er over met anderen, vloek, zing, huil, werk, bewonder.  En lach! Aarzel niet: schrijf! JazzNu geeft alle reacties een mooie plek.

RINUS VAN DER HEIJDEN Fotomontage GEMMA KESSELS

 

Reageren kan via de reactiemogelijkheid onder dit artikel.

Of mail naar

tijdschriftjazznu@gmail.com

of

rinusvdheijden@gmail.com